13 اسفند 1394, 11:5
الإمامُ الصّادقُ عليه السلام- فيما نسبه إليه في مصباح الشَّريعة-: التَّوبَةُ حَبْلُ اللَّهِ ومَدَدُ عِنايَتِهِ، ولابُدَّ للعبدِ مِن مُداوَمةِ التّوبَةِ على كُلِّ حالٍ. فَكُلُّ فِرقَةٍ مِن العِبادِ لَهُم تَوبَةٌ، فتَوبَةُ الأنبياءِ مِنِ اضْطِرابِ السِّرِّ، وتَوبَةُ الأولياءِ مِن تَكْوِينِ الخَطَراتِ، وتَوبَةُ الأصْفياءِ مِن التَّنفُّسِ، وتَوبَةُ الخاصِّ مِن الاشْتِغالِ بِغَيرِ اللَّهِ، وتَوبَةُ العامِّ مِن الذُّنوبِ. [1]
مصباح الشريعة- در آنچه به امام صادق عليه السلام نسبت داده است-: توبه، ريسمان خدا و لشكر عنايت اوست. بنده بايد در هر حال بر توبه مداومت ورزد. هر گروهى از بندگان را توبهاى است: توبه انبيا از اضطراب درون و توبه اوليا از وارد شدن خطورات گوناگون به دل و توبه اصفيا از نَفَس كشيدن [بدون ياد خدا] و توبه خاصّان از پرداختن به غير خدا و توبه عوام از گناهان است.
منبع:پژوهه تبلیغ
علامه عبدالحسین امینى مىگوید: چند فصل از آن را به خط مؤلف دیدهام که در خاتمه فصل احیاءالموات عبدالصمد همدانى نوشته بود. «این آخرین نوشتهاى است که بر قلم مؤلف گناهکارش عبدالصمد همدانى در کربلاى حسینى روان گشت در حالى که بر هجرت نبوى 1195 سال مىگذشت.» این شرح به خوبى موید آن است که مؤلف در فقه، اصول، حدیث و زبان و ادبیات عرب تبحرى وافر داشته است. شیخ آقا بزرگ تهرانى نوشته است: بخشى از آن را، از بحث لقطه تا مواریث، به خط عبدالصمد همدانى نزد سادات آل خراسان در نجف دیدم که حاوى نقل قولهاى وى، احادیث و تحقیقات زیادى بود و به نظر مىرسد از ریاض المسایل و حیاض الدلائل سید على طباطبائى مفصلتر باشد.
کتابخانه هادی
پژوهه تبلیغ
ارتباطات دینی
اطلاع رسانی
فرهیختگان