جوری حرف بزن كه دعوا نشه

براساس نتايج بررسي‌ها چهار روش عمده كنش و واكنش گفتاري به شرح ذيل قابل بررسي است:

1- انتقاد: به معناي حمله به شخصيت و منش يك فرد مانند «خيلي خودخواهي، به جز خودت به هيچ كس ديگري فكر نمي‌كني» و... است.

2- تحقير: به معناي توهين از روي عمد يا سوءاستفاده و خشونت زباني است، مانند: «نمي‌دانم چرا گير مرد ناداني چون تو افتادم؟»، يا «از يه آدم مثل تو ديگه چه انتظاري مي‌شه داشت؟»

3- دفاع از اشتباه خود: به معناي انكار مسئوليت، بهانه آوردن و شكايت كردن است. «به من چه، كي گفته من بايد فلان كار رو انجام بدم؟»، يا «تو هميشه دير مياي، حالا يكدفعه من دير اومدم، مگه چيه؟»

4- انصراف و عقب‌نشيني: به معناي جواب شكايت را با سكوت بيجا دادن و سپس قهر و بي‌محلي به همسر. هر كدام از اين موقعيت‌ها مي‌توانند به آتش‌فشاني از قهر، خشم و نفرت بينجامند كه معمولاً مي‌شود با يك گفت‌وگوي ساده از بروز آن جلوگيري كرد.

جلوگيری از اتلاف وقت

اگر بتوانيم فرصت‌هايي كه در زندگي پيش مي‌آيد از دست ندهيم، توانسته‌ايم به نوعي فرصت‌ها را مهار كنيم. نخستين اصلي كه بايد ذكر كرد، اصل اميدواري و تسليم ناپذيري يا مقاومت است. چرا كه ياس و تسليم شدن يعني شكست را پذيرفتن و براي شكست‌هاي پياپي آتي خود را آماده كردن. اگر اميدوار نباشيم، يعني به اصل اميد در زندگي اعتقاد نداشته باشيم، ديگر نمي‌توانيم تصور كنيم فرصتي در آينده پيش رويمان خواهد بود. پس در لحظه نااميدي بايد به اين فكر كرد كه اوضاع هر لحظه ممكن است و مي‌تواند به سود ما تغيير كند.

تسليم ناپذيري و ايستادگي هميشه رمز موفقيت بوده است و خواهد بود. آنان كه تسليم را پذيرفته‌اند، هرگز در جهاني كه عرصه مبارزه و تلاش است، به جايي نرسيده‌اند. تفكر و تدبير چاره‌‌اي ديگر براي مهار فرصت است. چارلز كترنيك، مخترع مشهور، مي‌گويد: «من علاقه‌‌اي به گذشته ندارم. آينده است كه بايد در آن زندگي كنم، آينده را نيروهاي خارج از تسلط ما نمي‌سازد، بلكه نحوه برخورد با مسائل است كه آينده را آنگونه كه بخواهيم، شكل مي‌دهد.» امرسون مي‌گويد: «روزي كه به پايان رسيد، فراموش كن. فردا روز ديگري است و آن را با فكر باز و قواي تازه و آماده آغاز كن. سعي كن از توانايی‌هايت براي بهتر زندگي كردن در همان روزي كه مي‌گذراني، استفاده كني. امروز را به حساب بياور و اميدها و آرزوهاي گرانقدر را با يادآوري بدي‌هاي گذشته بر باد مده. اصل ديگري كه به تفكر و تدبير وابسته است، پندپذيري از خطاهاي گذشته است. هر فرصتي در واقع آزمايش است و بهترين آزمايش‌ها آن است كه موجب اندرز شود. پيروزي از آن كسي است كه از خطاهاي خود پندبگيرد و فرصت‌هايي كه از دام عقل وي گريخته‌اند، پس از رفوي دام، به بند كشد. لازم است متانت و خونسردي خود را هنگام برخورد با فرصت‌ها حفظ كنيم و از فرصت‌ها بهترين استفاده را ببريم و به خدا توكل كنيم. «براي التيام بخشيدن به گذشته و امن كردن آينده فقط بگوييد: در گذشته خدا با من بود، در حال خدا با من است و در آينده خدا با من خواهد بود، تمام زمان‌ها مثل هم هستند». ديروز روز تجربه بود و فردا روز اميد است. روز كاميابي جز امروز نيست. پس تا می‌توانيم از معنويت كام برگيريم نه از معصيت. از جواني غافل نمانيم و از زندگي غافلان درس بگيريم. آيا مي‌دانيد زندگي غافلان دو بخش است: نيمه نخست به اميد نيمه دوم و نيمه دوم در حسرت نيمه نخست.