22 مرداد 1396, 0:31
قطعا همه ما دوست داریم بدانیم که چگونه مشکلات را حل کنیم. مشکلات در صورتهای مختلف بر ما عارض میشوند. گاهی زمان زیادی برای حل آنها نیاز است و گاهی نیز به سرعت قابل حل و رفع و رجوع هستند. ما در زندگی با مشکلات مختلفی روبهرو هستیم: دعواهای حقوقی، مشکلات تربیت فرزندان، مسائل کاری و مرتبط با شغل و... گاهی نیز این مشکلات نیازمند اقدامات فوری و تصمیمگیریهای سریع هستند. بسته به اینکه در چه موقعیتی قرار داریم و تجارب و تواناییهای ما چگونه است، رویارویی با مشکلات هم بسیار گسترده و متفاوت خواهد بود. بنا به موقعیت، تجربه، دانش و نگرشهای مختلفی که داریم، روشهای متفاوتی برای حل مسائلمان وجود دارد. در واقع پیش از دست به کار شدن برای هر مسالهای، باید مشکل به وجود آمده را به دقت شناسایی کنیم.
برای حل مشکلات باید بتوانیم تصویر مناسبی از شرایط پیدا کنیم. این کار با بهرهگیری از منطق و نتیجهگیری مناسب بسیار ساده میشود. در گام نخست باید مسأله را تعریف کنیم و سپس نقشهای از شرایط موجود و مشکلات خود طراحی نماییم. در گام بعد نقشه را اجرا و عملی کنیم و سپس نتایج آن را ارزیابی کنیم. گاهی اوقات راه حلهای مختلفی به ذهنمان میرسد. در چنین شرایطی باید با سبک، سنگین کردن هر یک از آنها، سعی کنیم بهترین گزینه را انتخاب کنیم. مثلاً فرض کنید ماشینتان خراب شده است و کسی هم برای کمک به شما در آن اطراف نیست. شما هیچ تجربهای از تعمیر خودرو ندارید و آن را تازه خریدهاید. اگر خودرو درست نشود، به موقع به سر کار نمیرسید و عواقب ناخوشایندی در انتظارتان خواهد بود. هزار و یک مشکل به ذهنتان هجوم میآورد و نگرانیتان را بیشتر و بیشتر میکند. یادتان باشد در این وضعیت تنها باید به مشکل اصلی بپردازید و تنها بر حل آن تمرکز کنید. در گام بعدی سعی کنید راه حلهای بهینه و مناسب را بیابید و تک تک آنها را بررسی کنید. یکی از راههای مفید برای این قسمت از حل مسأله، تقسیم آن به اجزای کوچکتر است. مشکل را تجزیه کنید تا راحتتر به راه حل برسید. سپس اقدام کنید. در مثال خودرو پس از اینکه احتمالات خود را در مورد خرابی بررسی کردید و به نتیجه رسیدید، سعی کنید قوی و پرقدرت دست به کار شوید. اگر راه حلی مفید واقع نشد، سراغ بعدی بروید. اگر مطلقاً در مورد خودرو چیزی نمیدانید و هیچگونه اطلاعاتی در آن مورد ندارید، نقشه حل مسأله برای شما متفاوت خواهد بود. در این صورت باید سعی کنید راهی برای کمک گرفتن پیدا کنید و بدون اینکه هول شوید یا اضطراب به جانتان بیفتد، راه حلها را بررسی کنید. ذهنتان را خلوت کنید، بدانید که به احتمال قریب به یقین نمیتوانید به موقع سر کار حاضر بشوید. پس بیهوده حرص نخورید و حواس خود را برای حل مشکل فعلی جمع کنید. وقتی گزینههای مختلف برای حل مشکل به ذهنتان میرسد، سریع آن را ارزیابی کنید و اگر دیدید عملی و به درد بخور نیست، مکث و تعلل را کنار بگذارید. سریعاً سایر گزینهها را امتحان کنید.
رویکردهای مختلفی برای حل مشکلات وجود دارد. یکی از بهترین رویکردهای حل مسأله، تحقیق و جستوجو درباره آن است. تحقیق میتواند کمک گرفتن از مشاوران و متخصصان حرفهای باشد یا یک جستوجوی ساده در اینترنت و... هر چه بیشتر درباره مشکل بدانیم، حل کردن آن سادهتر خواهد بود. گاهی اوقات بیاطلاعی از مسائل و نداشتن دانش کافی، باعث بزرگ شدن مشکل و افزایش نگرانی میشود. مدام میپرسیم چگونه مشکلات را حل کنیم، در حالی که اگر کمی بیشتر درباره مشکلاتمان اطلاعات کسب کنیم، شاید بدون اضطراب و دشواری مشکل به سادگی رفع شود.
تلاش کنید و خسته نشوید. اگر هزار راه حل را امتحان کردید و نتیجه نگرفتید، ناامید نشوید و راه حل هزار و یکم را هم امتحان کنید. تلاش هیچگاه بینتیجه و بیپاسخ نمیماند. دست از کار نکشید و بدانید تلاش با چاشنی صبر، یکی از زیباترین ترکیبهایی است که بشر به آن معنا میبخشد. در برخورد با هر مشکلی به جای اینکه کاسه «چه کنم چه کنم» به دست بگیریم، شجاعانه باید به دل مشکلات برویم و مطمئن باشیم که بالاخره میتوانیم مشکلاتمان را حل کنیم. یادمان نرود هر دردی، دوایی دارد و در این دنیا هیچ چیز همیشگی نیست. پس بیهوده غم نخوریم و با تلاش، تحمل، صبر و دانش برای حل مسائلمان گام برداریم. وقتی بدانیم چگونه مشکلات را حل کنیم، هیچ مشکلی یارای مقابله با ما را نخواهد داشت.
افراد باایمان در پرتو بهره مندی از روحیه قناعت، عزت می یابند. بدین ترتیب، هیچ گاه چشم طمع به دارایی دیگران نمی دوزند و برای کسب مال و مقام دنیا، شخصیت والای خویش را پایمال نمی سازند. بزرگان اخلاق، «قناعت» را نقطه مقابل حرص و طمع می دانند و در تعریف آن می گویند: قناعت، ملکه ای است برای نفس که از مال به قدر حاجت و ضرورت بسنده میکند، بدون اینکه فرد در زیاده خواهی بکوشد و خود را به رنج و سختی بیفکند. پیامبر گرامی اسلام می فرماید: «طُوبی لِمَنْ اَسْلَمَ وَ کانَ عِیْشُه کَفافا؛ خوشا به سعادت فردی که مسلمان است و زندگی او در حد کفاف می گذرد». در روایتی دیگر از ایشان نقل می کنند که از جبرئیل معنای قناعت را پرسید. جبرئیل پاسخ داد: «به هر مقدار که از دنیا به او می رسد، راضی باشد و به کم بسنده کند و شکرگزار همان مقدار کم باشد.» قناعت پیشگان، بهترین های امت رسول اللّه (ص) و در مقابل، طمعکاران بدترین افراد هستند. رسول بزرگوار در این باره میفرماید: «خِیارُ اُمَّتی الْقانِعُ وَ شِرارُهُم الطّامِع؛ بهترین مؤمنان، فرد قانع و بدترین آنها شخص طمعکار است.» شایسته است که آدمی، نفس خود را به زیور قناعت بیاراید و هیچ گاه در دام حرص و طمع نیفتد که در این صورت، به آسانی نجات نمی یابد. امیرمؤمنان علی (ع) در هشداری میفرماید: ای فرزند آدم؛ اگر از دنیا به اندازه کفایتت بخواهی، اندکی از آن نیز تو را بس است و اگر به هیچ اندازه از دنیا کفایت نکنی، در این صورت همه دنیا نیز تو را کافی نخواهد بود.
کتابخانه هادی
پژوهه تبلیغ
ارتباطات دینی
اطلاع رسانی
فرهیختگان