سرانجام اصرار برگناه

سرانجام اصرار برگناه[1]

قال الامام الصادق(ع) :« إنّ العمل السی‌ء أسرع فی صاحبه من السکین فی اللحم »(بحارالانوار ج 70 ص 95)

اصرار بر گناه ممکن است انسان را مرز کفر و الحاد بکشاند، چنانکه خدای تعالی می‌فرماید:

« ثُمَّ کانَ عاقِبَةَ الَّذینَ أَساؤُا السُّواى‌ أَنْ کَذَّبُوا بِآیاتِ اللَّهِ وَ کانُوا بِها یَسْتَهْزِؤُنَ »[2]

سپس سرانجام کسانى که اعمال بد مرتکب شدند به جایى رسید که آیات خدا را تکذیب کردند و آن را به مسخره گرفتند!

اصرار بر گناه قلب آدمی را فاسد می‌کند. گناه مانند سمّی مهلک است که اگر ساعتی تأخیر در علاج آن کند تمام امعاء و احشاء انسان را متلاشی و او را نابود می‌کند. امام صادق علیه السلام می‌فرماید:

هیچ چیز برای قلب زیانبارتر از گناه نیست؛ چه آنکه قلب با گناه می‌آمیزد و با آن گلاویزی می‌شود تا بالاخره گناه بر قلب چیره شده و آن را وارونه می‌سازد.[3]

یعنی قلب به حساب طبع اولی ، ملکوتی و روبه خدا است ولی در اثر گناه چهره‌اش وارونه گشته، ناسوتی و شیطانی می‌شود.

مرحوم نراقی می‌فرماید: مبادا کسی فکر کند که وزر و وبال گناه گریبان او را نمی‌گیرد؛ چنین چیزی نشدنی‌است،‌ زیرا پیامبران از آثار ترک اولی مصون نماندند چه به برسد به دیگران. البته چون خداوند پیامبران و اولیای خود را دوست می‌دارد آنها را در همین دنیا زود گوشمالی می‌دهد تا در آخرت آسوده باشند اما کفار و فجار از این نعمت محرومند و آنقدر به آنها مهلت داده می‌شود که برگناه بیفزایند تا مستوجب عذاب بیشتر شوند.[4]

ازامام صادق علیه السلام آمده است :

هر گاه خداوند عزوجل برای بنده‌ای خوبی بخواهد کیفر او را در دنیا جلو می‌اندازد، و چنانچه بدی او را بخواهد به او مهلت می‌دهد تا در روز قیامت به طور کامل کیفر شود.

پی نوشت:
• [1]. مهدوی کنی، محمدرضا، نقطه های آغاز در اخلاق عملی، تهران، دفتر نشر فرهنگ اسلامی، 1374، پنجم، ص 116
• [2] .سوره روم آیه 10
• [3] .اصول کافی ج 2ص 268
• [4] .جامع السعات، ج 3 ص 48