بوی خوش دهان روزه‌دار

از امام صادق (سلام‌الله علیه) نقل شده است که فرمود: "أوحی الله تبارک وتعالی إلی موسی علیه‌السلام: ما یمنعک من مناجاتى؟ قال: یا ربّ أُجلّک عن المناجات لِخَلوُف فم الصائم فأوحی الله عزّ وجلّ إلیه یا موسی لَخَلوُفُ فم الصائم أطْیب عندى من ریح المسک"[1]خداوند به حضرت موسی وحی فرستاد، که چرا با من مناجات نمی‌کنی؟ عرض کرد: خدایا روزه‌دارم و در حال روزه، دهان خیلی معطر نیست. خداوند فرمود: ای موسی! بوی دهان روزه‌دار پیش من از مشک خوشبوتر است.

انسان مگر نمی‌خواهد در آن عالم مُطیّب و معطّر باشد، آنجا که دیگر سخن از آهو و نافه آهو نیست که عطری داشته باشد. آنجا روزه است که انسان را معطّر می‌کند. باطن روزه به صورت عطر ظهور می‌کند، آن هـم در سطح بــدن و امـا مـافوق آن را خـدای سبحان می‌دانـد کــه چیست.

از امام صادق (سلام‌الله علیه) نقل شده که، اگر کسی در روز گرمی روزه بگیرد و تشنه شود، خدای سبحان هزار فرشته را موکّل می‌کند تا چهره‌ی‌ او را مسح کنندوتاهنگام‌افطاربه‌او بشارت‌دهند و هنگام افطار خداوند(عزّوجل) می‌فرماید: "ما أطیب ریحُک وروْحک! یا ملائکتى أشهِدوا أنّى غفرت له"[2]عجب معطری و چه بوی خوبی داری! فرشتگان من شاهد باشید که من او را آمرزیدم.

باطن روزه انسان را به آنجا می‌رساند که مخاطب خدا قرار می‌گیرد، اگر تا کنون می‌گفت "یا الله" از آن به بعد، خداوند می‌فرماید: "یا عبدى". اگر خداوند سبحان چیزی را به عظمت بستاید، دیگر نمی‌شود آن را به نافه‌ی‌ آهو تشبیه کرد. "فإنّ المسْک بعضُ دم الغزال" مشک، که بعضی از خون غـزال است، با عطری که خدای سبحان از آن تعریف می‌کند قـابل قیاس نیست.

از سوی دیگر در چند جای قرآن کریم آمده است که فرشتگان، هنگام مرگ به صورت و پشت عدّه‌ای می‌زنند!: "یَضربون وُجوههم وأدبارهم"[3]

مرحوم شیخ محمدعلی شاه آبادی، استاد امام خمینی (رضوان‌الله تعالی ‌علیهما) در علوم عرفانی کتابهای نافعی دارند؛ یکی از آن کتابها، "شذرات المعارف" است. در این کتاب می‌فرمایند: گروهی که هنگام مرگ، مضروب فرشتگان واقع می‌شوند کسانی هستند که در دنیا کاری را فراهم و تحصیل نکردند. ملائکه‌ای که موکّل دنیا هستند محکم به پشت او می‌زنند، که وقتت در دنیا تمام شده، از این جا بیرون برو. فرشتگانی که موکّل آن عالم‌اند، می‌بینند این شخص با دست خالی و روی سیاه می‌آید، به صورت او می‌زنند که عمری در دنیا بودی چرا با دست خالی آمدی[4].

منبع: کتاب حکمت عبادات ،تألیف آیت الله جوادی آملی

[1] . روضة المتقین، ج 3، ص 229.
[2] . همان
.[3] سوره‌ی‌ انفال، آیه‌ی‌ 50.
.[4] شذرات المعارف، ص 64.