اقرار به نعمت ها و گناهان

در روايتي امام باقر(ع) مي فرمايند: «لاوالله ما ارادالله من الناس الاخصلتين» به خدا قسم خداوند از مردم جز دو خصلت را نخواسته است؛ اول: «ان يقروا له بالنعم فيزيدهم» اينکه به نعمت هاي خدا اقرار کنند، که به نفع آنهاست، چون در اين صورت خدا نعمت هاي خود را بر ايشان مي افزايد: دوم «و بالذنوب» به گناهان اقرار کنند. «فيغفرها لهم» پس خدا آن گناهان را برايشان مي آمرزد(1). بنابراين تکيه گاه انسان هميشه بايد رحمت و فضل الهي باشد، و هيچ گاه عبادات و طاعاتش موجب نشود که به رجاي مطلق تکيه کند.(1)

        1- وسائل الشيعه، ج 16، ص 59

                روزنامه كيهان، شماره 21050 به تاريخ 15/2/94، صفحه 8 (معارف)