13 مهر 1394, 13:51
حضرت آیت الله العظمى گلپایگانى در روز جمعه آخر شعبان سال 1408 هـ .ق. فرمود:
«فتواى مرحوم آقا نورالدین اراکى جواز استعمال آلات مربوطه در عزادارى بود. لذا دستجات در روضه خوانى منزل ایشان در اراک با همان وسایل خودشان مى آمدند، ولى مرحوم آیت الله حاج شیخ عبدالکریم حائرى استفاده از این وسایل را مورد اشکال مى دانستند. یک روز خبر داده شد که حاج شیخ عبدالکریم مى خواهد در این مراسم شرکت کند. آقا نورالدین دستور دادند به احترام فتواى آیت الله حائرى، دستجات عزادارى امروز نیایند و یا اگر مى خواهند بیایند، از به کار بردن آن ادوات و آلات خوددارى کنند.»([50])
منبع:فرهیختگان تمدن شیعه
علامه عبدالحسین امینى مىگوید: چند فصل از آن را به خط مؤلف دیدهام که در خاتمه فصل احیاءالموات عبدالصمد همدانى نوشته بود. «این آخرین نوشتهاى است که بر قلم مؤلف گناهکارش عبدالصمد همدانى در کربلاى حسینى روان گشت در حالى که بر هجرت نبوى 1195 سال مىگذشت.» این شرح به خوبى موید آن است که مؤلف در فقه، اصول، حدیث و زبان و ادبیات عرب تبحرى وافر داشته است. شیخ آقا بزرگ تهرانى نوشته است: بخشى از آن را، از بحث لقطه تا مواریث، به خط عبدالصمد همدانى نزد سادات آل خراسان در نجف دیدم که حاوى نقل قولهاى وى، احادیث و تحقیقات زیادى بود و به نظر مىرسد از ریاض المسایل و حیاض الدلائل سید على طباطبائى مفصلتر باشد.
کتابخانه هادی
پژوهه تبلیغ
ارتباطات دینی
اطلاع رسانی
فرهیختگان