13 مهر 1394, 15:28
فعالیتهاى علمى ـ فرهنگى
آیت الله چرندابى در کنار درس و بحث روزانه شروع به تدریس کتابهاى حوزوى در سطوح پایین نمود و در حالى که 21 سال از عمرش سپرى نشده بود، مدرسه اى به اسلوب جدید تأسیس کرد که توجه بزرگان آن روز را به خود جلب نمود . وى در این خصوص مى گوید :
در سال 1336 ق مدرسه اى به نام «ارشاد» در محله «راسته کوچه» در محلى که مشهور به «دیک باشى» مى باشد تأسیس کردم که دقت نظر اولیاى وقت را بسى جلب مى کرد .[7] در آن وقت دانشمند محترم جناب آقاى حاج میرزا ابوالقاسم خان فیوضات ، کفیل معارف و دکتر اعلم الملک سمت ریاست معارف را داشتند ، و تشکیلات فرهنگى هنوز در کشور عزیزمان ایران مراحل ابتدایى خود را طى مى کرد و پس از چندى که دانشمند فقید میرزا محمّد على خان تربیت ریاست معارف را عهده دار شدند ، من از مدرسه ارشاد دست کشیدم و در مدرسه طالبیه در گوشه اى خزیدم و مدتى به تدریس علوم متداوله به ویژه ریاضیات قدیمه و منطق اشتغال ورزیدم و از متمولین محصلین اجرت مختصرى مى گرفتم و با آن امرار حیات مى نمودم .[8]
در این اوقات بود که علما و حجج الاسلام وقت ، بدین فکر افتادند که مدرسه اى تحت نظر خودشان بنام «مدرسه سرخاب و شتربان» در حوالى درب سرخاب جنب مسجد شاه تشکیل دهند . بالاخره مرا با اصرار تمام به مدیریت همان مدرسه واداشتند (در حدود 1341 هـ) و چند سال با طرز جدید و مطلوب به خدمات فرهنگى خود ادامه دادم و آیت الله فقید و حجت الاسلام سعید مرحوم آقا میرزا صادق آقا مجتهد و مرجع تقلید ـ رحمه الله رحمة واسعة ـ تقدیر شایانى از خدمات و زحماتم به دستخط زیباى خود صادر فرمودند .
در این اوان جناب آقاى حاج اسماعیل آقا امیر خیزى مدیریت مدرسه متوسطه (دبیرستان فردوسى کنونى) را در کوچه حرمخانه به عهده داشتند ، پس از چند سال همان مدرسه را نیز ترک گفتم .[9]
منبع:فرهیختگان تمدن شیعه
علامه عبدالحسین امینى مىگوید: چند فصل از آن را به خط مؤلف دیدهام که در خاتمه فصل احیاءالموات عبدالصمد همدانى نوشته بود. «این آخرین نوشتهاى است که بر قلم مؤلف گناهکارش عبدالصمد همدانى در کربلاى حسینى روان گشت در حالى که بر هجرت نبوى 1195 سال مىگذشت.» این شرح به خوبى موید آن است که مؤلف در فقه، اصول، حدیث و زبان و ادبیات عرب تبحرى وافر داشته است. شیخ آقا بزرگ تهرانى نوشته است: بخشى از آن را، از بحث لقطه تا مواریث، به خط عبدالصمد همدانى نزد سادات آل خراسان در نجف دیدم که حاوى نقل قولهاى وى، احادیث و تحقیقات زیادى بود و به نظر مىرسد از ریاض المسایل و حیاض الدلائل سید على طباطبائى مفصلتر باشد.
کتابخانه هادی
پژوهه تبلیغ
ارتباطات دینی
اطلاع رسانی
فرهیختگان