24 آبان 1393, 14:8
نویسنده : حضرت امام خمینی (ره)
اگر آدم باورش بیاید که همه محامد[1]حال او است خودش را کنار می گذارد اینکه می بیند آدم اینقدر داد )لمن الملک)؟ می زند، اینقدر غرور پیدا می کند، برای این است که نمی شناسد خودش را من عرف نفس عرف ربه نمی داند که خودش هیچ است ، اگر باورش بیاید که هیچ است و هرچه هست او است )عرف ربه (پروردگارش را هم می شناسد، عمده این است که ما نه خودمان را می شناسیم نه خدا را، نه ایمان به خودمان داریم نه ایمان به خدا داریم ، نه باورمان آمده است که خودمان هیچ هستیم نه باورمان آمده است که همه چیز اوست وقتی این باور در کار نبود هرچه هم برهان بر وجود خدا اقامه شود فایده ندارد، باز هم آن انانیت ، نفس در کار است که )من ( چه و )شما( که آن انانیت هست وقتی که آن انانیت باشد انسان خودش را می بیند[2].
کتابخانه هادی
پژوهه تبلیغ
ارتباطات دینی
اطلاع رسانی
فرهیختگان