13 مهر 1394, 13:51
شجاعت
یکى از صفات دیگر آیت الله فرید، شجاعت اوست. زیرا او در کتاب «قانون اساسى اسلام» مطالبى را نگاشته در زمان پهلوى، جرم بزرگى محسوب مى شد و نوشتن چنین کلماتى جز با شجاعت میسر نبود. او در همان کتاب در ذیل «متمم قانون اساسى مورّخ 29 شعبان 1325» نوشته است:
نویسندگان قانون اساسى ایران و متمم آن از یک سو حقّ قانون گذارى را از خداوند دانا وتوانا سلب کرده، به ملّت نادان و ناتوان داده اند، و از یک سو براى حفظ دین اسلام و مذهب جعفرى اعتبار قوانین مصوبه مجلسین([16]) را موقوف به عدم مخالفت با قواعد دینى از نظر پنج تن از علماء اعلام کرده اند، امّا چنان که مى دانید در مقام عمل از صدر مشروطیت تا کنون، موضوع پنج تن متروک بوده و ملّت هم بازیچه اى بیش در دست متنفذّین نبوده و مردم ایران تاکنون میوه شیرینى از این حکومت ملّى نوبر نکرده اند. اعاذنا الله من شرور المفسدین.([17])
منبع:فرهیختگان تمدن شیعه
علامه عبدالحسین امینى مىگوید: چند فصل از آن را به خط مؤلف دیدهام که در خاتمه فصل احیاءالموات عبدالصمد همدانى نوشته بود. «این آخرین نوشتهاى است که بر قلم مؤلف گناهکارش عبدالصمد همدانى در کربلاى حسینى روان گشت در حالى که بر هجرت نبوى 1195 سال مىگذشت.» این شرح به خوبى موید آن است که مؤلف در فقه، اصول، حدیث و زبان و ادبیات عرب تبحرى وافر داشته است. شیخ آقا بزرگ تهرانى نوشته است: بخشى از آن را، از بحث لقطه تا مواریث، به خط عبدالصمد همدانى نزد سادات آل خراسان در نجف دیدم که حاوى نقل قولهاى وى، احادیث و تحقیقات زیادى بود و به نظر مىرسد از ریاض المسایل و حیاض الدلائل سید على طباطبائى مفصلتر باشد.
کتابخانه هادی
پژوهه تبلیغ
ارتباطات دینی
اطلاع رسانی
فرهیختگان