14 مهر 1394, 11:47
حاج جواد مرندى:
فرزند آیت الله مرندى نقل مى کند:
«حاج آقا راسى (از علماى مرندى) مى گفت: مى خواستم بروم کربلا، وقتى از شهر مرندمى رفتم، خدمت آیت الله مرندى رسیدم و مسأله اى را پرسیدم و هنگامى که به عتبات و عالیات مشرف شدم، همان مسأله را از آیت الله میلانى پرسیدم، ایشان فرمودند: آن مسائل را از آیت الله مرندى بپرسید، چرا که ایشان تبحّر خاصى در این مسائل دارد و ما در زمان تحصیل هر وقت مسأله اى براى ما لاینحل بود، خدمت ایشان عرضه مى داشتیم و آیت الله مرندى به راحتى آن را حل مى کرد و جواب کافى و شافى مى داد.»([23])
منبع:فرهیختگان تمدن شیعه
علامه عبدالحسین امینى مىگوید: چند فصل از آن را به خط مؤلف دیدهام که در خاتمه فصل احیاءالموات عبدالصمد همدانى نوشته بود. «این آخرین نوشتهاى است که بر قلم مؤلف گناهکارش عبدالصمد همدانى در کربلاى حسینى روان گشت در حالى که بر هجرت نبوى 1195 سال مىگذشت.» این شرح به خوبى موید آن است که مؤلف در فقه، اصول، حدیث و زبان و ادبیات عرب تبحرى وافر داشته است. شیخ آقا بزرگ تهرانى نوشته است: بخشى از آن را، از بحث لقطه تا مواریث، به خط عبدالصمد همدانى نزد سادات آل خراسان در نجف دیدم که حاوى نقل قولهاى وى، احادیث و تحقیقات زیادى بود و به نظر مىرسد از ریاض المسایل و حیاض الدلائل سید على طباطبائى مفصلتر باشد.
کتابخانه هادی
پژوهه تبلیغ
ارتباطات دینی
اطلاع رسانی
فرهیختگان