حفظ حرمت آبروی ديگران

يكي از آموزه‌هاي مهم تربيتي كه مورد تاكيد مكتب انسان‌ساز اسلام قرار دارد ضرورت حرمت آبروي ديگران است. اين موضوع آنقدر مهم است كه تجاوز به آبروي ديگران جزو بزرگ‌ترين گناهان محسوب شده و از طرف خداوند وعده عذاب اليم داده شده است. در اين مكتب آبروي مسلمان همچون مال و خون او بر مسلمانان ديگر حرام شمرده شده است. طبق تعاليم ديني اسلام نزديكترين وضعي كه بنده به كفر پيدا مي‌كند آن است كه با فردي برادر ديني باشد و لغزش‌ها و خطاهاي او را شماره كند تا روزي او را به آنها سرزنش نمايد. «مع الاسف با وجود تاكيدات موكد اسلام و نهي شديد نبي گرامي و ائمه اطهار (عليهم السلام) و با وجود گذشت بيش از ربع قرن از برقراري نظام مقدس اسلامي بايد اذعان نمود، ريختن آبروي ديگران امروزه به يك فرهنگ و عادت ناپسند بين اكثريت مردم درآمده است. يكي تمرين و مجاهدت خود ماست و ديگري هم آموزش‌هاي اخلاقي كه به‌وسيله آموزش و پرورش، مراكز تربيتي و مراكز علمي و آموزشي بايد در همه سطوح به انسانها تعليم داده شود. ازآنجايي كه گفته شده است مردم بر آيين حكمرانان خويشند، لذا وظيفه مسئولان و دولتمردان در پرداختن به خويش بيش از ساير افراد جامعه است. همچنانكه پيامبر گرامي اسلام «ص» فرمود: اگر علما و حكمرانان اصلاح شوند جامعه نيز اصلاح خواهد شد. مسئولان و دولتمردان  بايد تمرين كنند تا باور كنند تريبونهاي گوناگون نظام كه به عنوان امانت دست آنهاست نبايد به ابزاري براي تخريب رقيبان و زير سوال بردن زحمات ديگران تبديل شود. اثبات حقانيت خويش به قيمت تخريب ديگران نمي‌تواند عملي اخلاقي واسلامي باشد. جلسات، سخنراني‌ها، همايش‌ها، مصاحبه‌ها و خطابه‌ها نبايد به فرصتي براي عرض اندام افراد ضعيف النفس و كوبيدن رقيبان درآيد. كسب محبوبيت و موقعيت نبايد به قيمت مخدوش نمودن چهره ديگران تمام شود. مسئولان احزاب كه در واقع همان مسئولان ديروزي يا دولتمردان فردا هستند، بايد در عمل و منش خويش مبلغ و منادي فضيلت‌ها و ارزش‌هاي انساني بوده كه در آن صورت نمي‌توانند براي رسيدن به قدرت از هر ابزاري همچون تهمت، افترا، دروغ و توهين براي تخريب چهره مسئولان و زير سوال بردن عملكرد آنها استفاده نمايند. از اين شيوه ناپسند هيچ كس سود نمي‌برد، چرا كه اگر اين رفتار ضد اخلاقي نهادينه شود همه از اين ابزار عليه رقيبان استفاده خواهند كرد و در آن صورت اين ابزار تبديل به شمشير دو لبه كه روزي با ما و روزي ديگر عليه ماست، خواهد شد. جلب «مشاركت مردم» و كسب «اعتماد ملي» با چنگ انداختن به چهره دولتمردان و سياه نمايي عملكرد آنان به دست نمي‌آيد بلكه زماني اين امر محقق مي‌شود كه مردم به صداقت گفتار ما و به درستي راه ما اعتماد پيدا كنند.