خدا شناسی

اگر باورش بیاید که همه محامد[1] حال او است خودش را کنار می‌گذارد اینکه می‌بینید آدم ایندر داد «لمن الملک؟» اینقد غرور پیدا می‌کند، برای این است که نمی‌شناسد خودش را «من عرف نفسه عرف ربه» نمی‌داند که خودش هیچ است، اگر باورش بیاید که هیچ است و هرچه هست او است «عرف ربه» پروردگارش را هم می‌شناسد، عمده این است که ما نه خودمان را می‌شناسیم نه خدا را، نه ایمان به خودمان داریم نه ایمان به خدا داریم، نه باورمان آمده است که خودمان هیچ هستیم نه باورمان آمده است که همه چیز او است وقتی این باور در کار نبود هر چه هم برهان بر وجود خدا اقامه شود فایده ندارد، باز هم آن انانیت نفس در کار است که [من] چه و [شما] چه! این همه ادعاهای پوچ برای ریاست و برای امثال ذالک برای این است که آن انانیت هست وقتی که آن انانیت هست وقتی که انانیت باشد انسان خودش را می‌بیند.