امام سجاد علیه السلام می‌فرمودند:

جوانمردی و ایثار

از عوامل مهمی که شخصیت والای حضرت سجاد علیه السلام را در منظر دیگران محبوب ‌ساخته بود و اطرافیان، دوستان، غلامان و کنیزان آن حضرت با تمام وجود به امام عشق ‌می‌‌ورزیدند، خصلت پسندیده «عفو، گذشت و جوانمردی‌» بود. ‌

در این راستا امام سجاد علیه السلام از یک شیوه کارآمد و پسندیده تربیتی بهره ‌می‌‌گرفت. امام صادق علیه السلام فرمود:

در طول ماه مبارک رمضان، حضرت علی بن ‌الحسین علیه السلام در مورد غلامان و کنیزان و سایر زیردستان خود روش عفو و گذشت ‌را به کار می‌‌گرفت‌ به این ترتیب که هرگاه غلامان و کنیزان آن حضرت خطائی را مرتکب ‌می‌‌شدند، آنان را تنبیه نمی‌کرد. ‌

آن حضرت فقط خطاها و گناهان آنان را در دفتری ثبت کرده و تخلفات هرکس را با نام و ‌موضوع تخلف مشخص می‌‌نمود. در آخر ماه همه آنان را جمع کرده و در میان آنان ‌می‌‌ایستاد. آنگاه از روی نوشته، تمام خطاها و اشتباهاتشان را که در طول ماه رمضان ‌مرتکب شده بودند، برایشان یادآور می‌‌شد و به تک تک آنان می‌فرمود: فلانی! تو در فلان ‌روز و فلان ساعت تخلفی کردی و من تو را تنبیه نکردم، آیا به یاد می‌‌آوری؟! فرد خطاکار ‌هم می‌‌گفت: بلی، ای پسر رسول‌خدا! و تا آخرین نفر این مطالب را متذکر می‌‌شد و آنان ‌به اشتباهات و خطاهای خود اعتراف می‌‌کردند. ‌

ای علی بن الحسین! به‌یاد آر، آن حقارت و ذلتی را که فردای قیامت در پیشگاه خدای ‌حکیم و عادل خواهی داشت; آن پروردگار عادل و حکیمی که ذره‌ای و کمتر از ذره‌ای به ‌کسی ستم روا نمی‌دارد و اعمال بندگان را همچنان‌که انجام داده‌‌اند، به آنان عرضه ‌خواهد کرد و حسابگری و گواهی خدا کافی است. پس ببخش و عفوکن تا پادشاه روز ‌قیامت از تو عفو کرده و درگذرد. چنان که خودش در قرآن می‌فرماید: ‌

‌«ولیعفوا و لیصفحوا الا تحبون ان یغفرالله لکم والله غفور رحیم‌»(1)

باید ببخشند و عفو ‌کنند. آیا دوست ندارید خداوند شما را بیامرزد؟! و خداوند آمرزنده و مهربان است. ‌

امام سجاد علیه السلام این کلمات را برای خویش و غلامان و کنیزانش تلقین می‌‌کرد و ‌آنان باهم تکرار می‌‌کردند و خود امام علیه السلام که درمیان آنان ایستاده بود، ‌می‌‌گریست و با لحنی ملتمسانه می‌گفت:

‌‌« پروردگارا! تو به ما فرمودی از ستمکاران خویش درگذریم، همان طور که فرمودی، ما از ‌کسانی که به ما ستم کرده‌‌اند، درگذشتیم، توهم از ما درگذر! که در عفوکردن از ما و از ‌تمام ماموران برتری.» (2) ‌

پس از این برنامه عرفانی و تربیتی، امام سجاد علیه السلام خطاب به خدمتگزاران خویش ‌می‌‌فرمود:

من شما را عفو کردم، آیا شما هم من و بدرفتاری‌‌های مرا که فرمانروای بدی برای شما و ‌بنده فرومایه‌‌ای برای فرمانروای بخشاینده عادل و نیکوکار بوده‌‌ام، بخشیدید؟! ‌

همگی یکصدا می‌‌گفتند: با اینکه ما از تو، جز خوبی ندیده‌أ‌ایم، تو را بخشیدیم. آنگاه به ‌آنان می‌فرمود: بگویید: خداوندا! از علی بن الحسین درگذر!، همان طور که او از ما ‌درگذشت. او را از آتش جهنم آزاد کن، همان طور که او ما را از بردگی آزاد کرد. آنان دعا ‌می‌‌کردند و امام چهارم علیه السلام آمین می‌گفت و در پایان می‌فرمود: بروید! من از ‌همه شما عفو کردم و آزادتان می‌کنم به امید اینکه خدا نیز عفو کرده و آزادم کند. ‌

از عوامل مهمی که شخصیت والای حضرت سجاد علیه السلام را در منظر دیگران محبوب ‌ساخته بود و اطرافیان، دوستان، غلامان و کنیزان آن حضرت با تمام وجود به امام عشق ‌می‌‌ورزیدند، خصلت پسندیده «عفو، گذشت و جوانمردی‌» بود. ‌

ابن شهر آشوب می‌‌گوید: امام سجاد علیه السلام در نزد عمر بن عبدالعزیز (هفتمین ‌خلیفه اموی) حضور داشت; هنگامی که آن حضرت از نزد او بلند شده و بیرون رفت، عمر ‌بن عبدالعزیز رو به اطرافیانش کرده و گفت: بهترین و شریف‌ترین مردم به نظر شما امروزه ‌کیست؟ همه گفتند: شما ای خلیفه! او گفت: نه، هرگز! بهترین و شریف‌ترین مردم ‌همین فردی است که الآن از حضور ما بیرون رفت! او چنان قلبها را به خود متمایل ساخته ‌است که همه دوست دارند مثل او باشند اما او هیچگاه آرزو نمی‌کند که به جای یکی از ‌ماها باشد. (3) ‌

عبدالکریم پاک‌نیا ‌

--------------------------------------------------------------------------------

• ‌1. سوره نور، آیه 22. ‌
• ‌2. بحارالانوار، ج 46، ص 104. ‌
• 3. مناقب آل ابی طالب، ج 4، ص 167.‌