13 مهر 1394, 13:51
تواضع و فروتنى
مرحوم شیخ حسنعلى اصفهانى پیوسته خود را فقیر درگاه حقّ مى دانست و مى فرمود: ما هرچه داریم از عنایت و فیض حقّ و اولیاى اوست. او در بحث عُجب مى فرمود:
«لوازم وجود از ذرّه تا به خروار و از قطره تا به قنطار، همه عکس وجود حقّ است و خلق بیچاره، معدوم صرف و هر عزّت و حرمتى که بنده در پیشگاه بارى تعالى و یا در میان مخلوق، حاصل کند، از اثر نعمت اوست».[20]
وى در جواب نامه یکى از محترمین رفسنجان مى نویسد:
«اگر کسى طالب باشد، خداوند به مضمون وعده خود» لنهدینّم سبلنا راه را به او مى نماید.
اگر در هر ورطه اى بیفتد، چون طالب راه خدا است، آن طلب او را به منزل مى رساند[21]».
بعد از ملاقات و مراوده خود با چند تن از عارفان بزرگ سخن مى گوید و به دنبال آن مى فرماید:
«گاهى بعضى اظهار طلب مى کنند مى گویم والله من خود را قابل این منصب نمى بینم الاّ اینکه چون فقها عنوان مى دارند که اگر کسى در بلدى بود که مجتهد نداشت و دست او به مجتهد نمى رسید، امّا یک نفر که بتواند «جامع عبّاسى» شیخ بهائى یا «حدیقه مجلسى» را درس بگوید و توضیح دهد، تکلیف مردم آن است که تا وقتى که به مجتهدى برسند، مسایل را از او اخذ کنند، حقیر به این عنوان گاهى دوستان را که طالب راه، خدا مى بینم و مشاهده مى کنم که دست آنها به کسى نمى رسد، مطالبى را که از بزرگان شنیده ام، به آنها مى گویم والاّ خداوند مى داند که ابداً خود را قابل ارشاد و هدایت نمى دانم...».[22]
منبع:فرهیختگان تمدن شیعه
کتابخانه هادی
پژوهه تبلیغ
ارتباطات دینی
اطلاع رسانی
فرهیختگان