دانشنامه پژوهه بزرگترین بانک مقالات علوم انسانی و اسلامی

تابعیت

No image
تابعیت

تعارض قوانین، تابعیت، تحصیل تابعیت، ترك تابعیت، تبعه، اصول تابعیت.

تابعیت و مقررات مربوط به آن از موضوعات بسیار مهم حقوق بین‌الملل خصوصی است. زیرا همان‌گونه که در تعریف حقوق بین‌الملل خصوصی آمده است: حقوق بین‌الملل خصوصی مجموعه قواعد و مقرراتی است که برای تنظیم روابط بین اتباع دولت‌های مختلف (که دارای تابعیت‌های مختلف هستند) وضع گردیده است. البته اختلاف و تعارض قوانین، که از دیگر مبحث عمده این رشته از حقوق است؛ از اختلاف تابعیت اشخاص که موضوع حقوق بین‌الملل خصوصی هستند، ناشی می‌گردد.

امّا این که تابعیت چیست و حدود آن تا چه حّد است و تحصیل و ترک تابعیت مستلزم چه قواعد و قوانینی است، هنوز مورد اختلاف کشورهای مختلف است و هر کشوری از نقطه نظر مصالح و منافع خود قوانین و مقررات خاصی برای تابعیت وضع کرده است. ولی در این شکی نیست که موضع کشورها نسبت به تابعیت و موضوع آن، این است که هر دولتی خودش تعیین کند چه کسانی تبعه و متعلق به این دولت هستند و چه کسانی بیگانه‌اند.

اما در مورد مفهوم حقوقی تابعیت، تقریباً همه علمای حقوق بین‌الملل خصوصی معتقدند که تابعیت عبارت است از: یک رابطه سیاسی، حقوقی و معنوی که فردی را به دولتی معین، مرتبط می‌سازد و آن فرد جزء عناصر اساسی و دائمی دولت مزبور می‌گردد.

بنابراین اوّلاً تابعیت یک رابطه سیاسی است؛ زیرا از حاکمیت دولت ناشی می‌شود. این دولت است که تعیین می‌کند چه افرادی تبعه او هستند، و یا برای کسب تابعیت آن کشور چه شرایطی لازم است. به همین جهت اغلب کشورها مانند ایالات متحده آمریکا اصول مهم تابعیت را ضمن قانون اساسی خود آورده‌اند.

ثانیاً تابعیت یک رابطه حقوقی است؛ زیرا دارای اثرات حقوقی در حقوق داخلی و حقوق بین‌الملل است. در حقوق داخلی، یک تبعه دارای حقوق سیاسی مانند حق انتخاب شدن و انتخاب کردن است. و از طرف دیگر، از کلیه حقوق وضع شده توسط قوانین مدنی، تجاری و غیره برخوردار است. به علاوه در نظام بین‌الملل، تبعه یک کشور از حمایت سیاسی دولت خود در خارج و هم‌چنین از حمایت کلیه قواعد و قوانینی که بین دولت خود و دول دیگر منعقد شده، مانند معاهدات و عهدنامه‌ها، برخوردار می‌گردد.

ثالثاً تابعیت یک رابطه معنوی است؛ زیرا اتباع کشور را از نظر اهداف، عادات و رسوم مشترکی که دارند به کشورشان پیوند می‌دهد و مربوط به مکان و زمان مشخصی نیست. یک ایرانی در هر زمان و مکانی که باشد، ایرانی است و باز هم تبعه ایران است و نفس زمان و یا تغییر مکان سکونت و یا اقامتگاه وی در این رابطه معنوی که وی با دولت متبوعش دارد، تغییری حاصل نمی‌نماید.

رابعاً بحث تابعیت با مسأله وضع بیگانگان که خود مبحث مهمی از حقوق بین‌الملل خصوصی است ارتباط مستقیم دارند؛ زیرا برای تعیین وضع حقوقی بیگانگان در قدم اول باید تابعیت آن‌ها مشخص گردد. با توجه به چهار نکته فوق‌الذکر و دلایل دیگر، مبحث تابعیت با کلیه مسائل حقوق بین‌الملل خصوصی ارتباط نزدیک و مستقیم دارد.

مقاله

جایگاه در درختواره حقوق بین الملل خصوصی

این موضوعات را نیز بررسی کنید:

جدیدترین ها در این موضوع

 فرازی از خطبه های نهج البلاغه در باب توحید

فرازی از خطبه های نهج البلاغه در باب توحید

هر چه به ذات شناخته باشد ساخته است و هرچه به خود بر پا نباشد ديگرى اش پرداخته. سازنده است نه با به كار بردن افزار. هر چيز را به اندازه پديد آرد، نه با انديشيدن در كيفيت و مقدار. بى نياز است بى آنكه از چيزى سود برد. با زمان ها همراه نيست و دست افزارها او را يارى ندهد.
 خداشناسی در نهج البلاغه

خداشناسی در نهج البلاغه

پیشوایان دینی، همواره ما را از اندیشیدن در ذات خداوند بزرگ منع کرده اند؛ چرا که عظمت بی پایان حضرت حق، فراتر از آن است که عقل محدود و نارسای بشری به درک و شناخت او دست یابد. در بخشی از کلام امام علی علیه السلام آمده است: «اگر وهم و خیال انسان ها، بخواهد برای درک اندازه قدرت خدا تلاش کند و افکار بلند و دور از وسوسه های دانشمندان، بخواهد ژرفای غیب ملکوتش را در نوردد و قلب های سراسر عشق عاشقان، برای درک کیفیّت صفات او کوشش نماید .
 توحید و خداگرایی‏ در نهج البلاغه

توحید و خداگرایی‏ در نهج البلاغه

البته این‏گونه نیست که خداوند با وجود امکان اشراف انسان بر صفاتش او را بازداشته، بلکه روشن است که شناخت جامع موجود نامحدود از سوى یک موجودِ محدود محال است. قدرت او بر اشراف‏بخشیدن به‏انسان در شناخت خود، به این امرِ محال تعلق نمى‏گیرد؛ زیرا غیرخدا همه‏چیز محدودیت دارد و نامحدودکردن محدود ذاتاً محال است.
 توحید در نگاه امام علی (علیه السلام)

توحید در نگاه امام علی (علیه السلام)

بعضی متفکران بر این باورند که در قرآن بر اثبات وجود آفریدگار آیـاتـی ذکـر شده است که روشن ترین آن ها را آیه ذیل است: (افی الـلـه شک فاطر السموات والارض5؛ مگر درباره خدای متعال که خالق آسمان ها و زمین است، شکی هست؟
 توحید از دیدگاه قرآن و نهج البلاغهʁ)

توحید از دیدگاه قرآن و نهج البلاغه(1)

با توجه به این نکته، باید ببینیم که قرآن کریم برای عقائد و معارف مطرح شده از جانب خودش چه دلائلی را مطرح کرده است ؟ و با وجود این شیوه که قرآن از همه گروه ها برهان ودلیل می طلبد، آیا ممکن است که خودش برای مطالب خود دلیل نیاورد؟ و آیا جا دارد که ما برای معارف اسلام، از جای دیگر طلب دلیل کنیم ؟

پر بازدیدترین ها

 خداشناسی در نهج البلاغه

خداشناسی در نهج البلاغه

پیشوایان دینی، همواره ما را از اندیشیدن در ذات خداوند بزرگ منع کرده اند؛ چرا که عظمت بی پایان حضرت حق، فراتر از آن است که عقل محدود و نارسای بشری به درک و شناخت او دست یابد. در بخشی از کلام امام علی علیه السلام آمده است: «اگر وهم و خیال انسان ها، بخواهد برای درک اندازه قدرت خدا تلاش کند و افکار بلند و دور از وسوسه های دانشمندان، بخواهد ژرفای غیب ملکوتش را در نوردد و قلب های سراسر عشق عاشقان، برای درک کیفیّت صفات او کوشش نماید .
 توحید و خداگرایی‏ در نهج البلاغه

توحید و خداگرایی‏ در نهج البلاغه

البته این‏گونه نیست که خداوند با وجود امکان اشراف انسان بر صفاتش او را بازداشته، بلکه روشن است که شناخت جامع موجود نامحدود از سوى یک موجودِ محدود محال است. قدرت او بر اشراف‏بخشیدن به‏انسان در شناخت خود، به این امرِ محال تعلق نمى‏گیرد؛ زیرا غیرخدا همه‏چیز محدودیت دارد و نامحدودکردن محدود ذاتاً محال است.
 فرازی از خطبه های نهج البلاغه در باب توحید

فرازی از خطبه های نهج البلاغه در باب توحید

هر چه به ذات شناخته باشد ساخته است و هرچه به خود بر پا نباشد ديگرى اش پرداخته. سازنده است نه با به كار بردن افزار. هر چيز را به اندازه پديد آرد، نه با انديشيدن در كيفيت و مقدار. بى نياز است بى آنكه از چيزى سود برد. با زمان ها همراه نيست و دست افزارها او را يارى ندهد.
بررسی توحيد در نهج البلاغه

بررسی توحيد در نهج البلاغه

بدان كه استواران در علم آن كسانى هستند كه اقرار به مجموع آن چه در پس ‍ پرده غيبت است و تفسيرش را نمى دانند، آنان را از اين كه بخواهند به زور از درهايى كه جلو عوالم غيب زده شده است وارد شوند بى نياز كرده است. پس خداوند بزرگ اعتراف آنان را به ناتوانى از رسيدن به آن چه در حيطه دانششان نيست ستود و خود دارى آنان را از غور كردن در آن چه به بحث و جستجو از كنه آن مكلف نشده اند استوارى در علم ناميده
 توحيد و خداشناسى در نهج البلاغه

توحيد و خداشناسى در نهج البلاغه

اوست خدايي كه با همه وسعتي كه رحمتش دارد كيفرش بر دشمنان سخت است و با سختگيري كه دارد رحمتش همه دوستان را فراگرفته است هركس كه با او به مبارزه برخيزد بر او غلبه مي كند هركس دشمني ورزد هلاكش مي سازد هركس با او كينه و دشمني ورزد تيره روزش كند و بر دشمنانش پيروز است هركس به او توكل نمايد او را كفايت كند .
Powered by TayaCMS