تقریر نویسی در حوزه علمیه رو به ضعف است

حجت الاسلام و المسلمین محمد جواد فاضل لنکرانی در همایش «بررسی شیوه استنباط و نوآوری‌های فقهی حضرت آیت‌الله فاضل لنکرانی(ره)» گفت: وقتی حضرت آیت‌الله فاضل لنکرانی تدریس می‌کرد، گویا حضرت آیت‌الله بروجردی و حضرت امام خمینی(ره) به تدریس مسائل فقهی و اصولی می‌پردازند.
به گزارش خبرنگار خبرگزاری رسا، حجت‌الاسلام والمسلمین محمدجواد فاضل لنکرانی، یادگار حضرت آیت الله فاضل لنکرانی(ره)، در همایش «بررسی شیوه استنباط و نوآوری‌های فقهی حضرت آیت‌الله فاضل لنکرانی» که بیستم خردادماه در مرکز همایش‌های دفتر تبلیغات اسلامی برگزار شد، گفت: در طول تاریخ اجتهاد بزرگانی ظهور یافته و آرایی را ابداع کرده‌اند و این آرا توسط بزرگانی دیگر تحکیم شده ‌است.
وی در ادامه افزود: بعد از شیخ طوسی، مرحوم محقق و علامه سبک فقهی آن مرجع تقلید را تحکیم کرده‌اند.
عضو جامعه مدرسین حوزه علمیه قم با اشاره به ویژگی‌های فقهی والد راحل خود تصریح کرد: بایستی کنکاشی در آرا و اندیشه‌های آن مرجع تقلید صورت گیرد تا آثار ایشان حفظ شود.
وی تقریرنویسی را یکی از شیوه‌های حفظ آثار صاحبان اندیشه خواند و اظهار داشت: متأسفانه تقریرنویسی در حوزه علمیه رو به ضعف است و کسی می‌تواند تقریر بنویسد که عمق اندیشه‌های استاد را دریافته باشد.
حجت الاسلام والمسلمین فاضل لنکرانی ابراز داشت: والد راحل به بنده می‌گفت که من سر درس چیزی نمی‌نوشتم؛ اما در آخر شب پس از تأمل، گفته‌های استاد را به رشته تحریر درمی‌‌آوردم.
وی در ادامه تأکید کرد: حوزه علمیه بایستی به سوی تقریرنویسی برود؛ چون شکل‌گیری علمی حضرت آیت الله فاضل لنکرانی(ره) از تقریرنویسی آغاز شده است.
حجت‌الاسلام و المسلمین فاضل لنکرانی گفت: تقریرات بحث نماز حضرت آیت‌الله فاضل لنکرانی(ره) از مرحوم حضرت آیت‌الله بروجردی(ره) به گونه‌ای بود که به تأیید کامل آن مرجع عالیقدر جهان اسلام رسید.
استاد دروس خارج حوزه علمیه گفت: قوی‌ترین درس خارج در سی، چهل سال اخیر، مربوط به درس ایشان بود؛ به گونه‌ای که گویا حضرت آیت‌الله بروجردی و حضرت امام خمینی(ره) به تبیین و تدریس مسائل فقهی و اصولی می‌پردازند.
عضو جامعه مدرسّین حوزه علمیه قم انتقال میراث فقهی بزرگان به عصر بعد را ضروری شمرد و افزود: هر زمان که این ویژگی در حوزه علمیه تضعیف شده، حوزه به سمت اخباری‌گری رفته است.
وی در پایان اظهار امیدواری کرد که حوزه علمیه با تشکیل گروه‌های علمی، ابداعات فقهی و اصولی آن مرجع تقلید را استخراج و دقیق‌تر بیان کند.
منبع: خبرگزاری رسا

جدیدترین ها در این موضوع

فرازی از خطبه های نهج البلاغه در باب توحید

هر چه به ذات شناخته باشد ساخته است و هرچه به خود بر پا نباشد ديگرى اش پرداخته. سازنده است نه با به كار بردن افزار. هر چيز را به اندازه پديد آرد، نه با انديشيدن در كيفيت و مقدار. بى نياز است بى آنكه از چيزى سود برد. با زمان ها همراه نيست و دست افزارها او را يارى ندهد. 8 آبان 1395, 19:34

خداشناسی در نهج البلاغه

پیشوایان دینی، همواره ما را از اندیشیدن در ذات خداوند بزرگ منع کرده اند؛ چرا که عظمت بی پایان حضرت حق، فراتر از آن است که عقل محدود و نارسای بشری به درک و شناخت او دست یابد. در بخشی از کلام امام علی علیه السلام آمده است: «اگر وهم و خیال انسان ها، بخواهد برای درک اندازه قدرت خدا تلاش کند و افکار بلند و دور از وسوسه های دانشمندان، بخواهد ژرفای غیب ملکوتش را در نوردد و قلب های سراسر عشق عاشقان، برای درک کیفیّت صفات او کوشش نماید . 8 آبان 1395, 19:32

توحید و خداگرایی‏ در نهج البلاغه

البته این‏گونه نیست که خداوند با وجود امکان اشراف انسان بر صفاتش او را بازداشته، بلکه روشن است که شناخت جامع موجود نامحدود از سوى یک موجودِ محدود محال است. قدرت او بر اشراف‏بخشیدن به‏انسان در شناخت خود، به این امرِ محال تعلق نمى‏گیرد؛ زیرا غیرخدا همه‏چیز محدودیت دارد و نامحدودکردن محدود ذاتاً محال است. 8 آبان 1395, 19:29

توحید در نگاه امام علی (علیه السلام)

بعضی متفکران بر این باورند که در قرآن بر اثبات وجود آفریدگار آیـاتـی ذکـر شده است که روشن ترین آن ها را آیه ذیل است: (افی الـلـه شک فاطر السموات والارض5؛ مگر درباره خدای متعال که خالق آسمان ها و زمین است، شکی هست؟ 8 آبان 1395, 19:27

توحید از دیدگاه قرآن و نهج البلاغه(1)

با توجه به این نکته، باید ببینیم که قرآن کریم برای عقائد و معارف مطرح شده از جانب خودش چه دلائلی را مطرح کرده است ؟ و با وجود این شیوه که قرآن از همه گروه ها برهان ودلیل می طلبد، آیا ممکن است که خودش برای مطالب خود دلیل نیاورد؟ و آیا جا دارد که ما برای معارف اسلام، از جای دیگر طلب دلیل کنیم ؟ 8 آبان 1395, 19:25

پر بازدیدترین ها

خداشناسی در نهج البلاغه

توحید و خداگرایی‏ در نهج البلاغه

بررسی توحيد در نهج البلاغه

بدان كه استواران در علم آن كسانى هستند كه اقرار به مجموع آن چه در پس ‍ پرده غيبت است و تفسيرش را نمى دانند، آنان را از اين كه بخواهند به زور از درهايى كه جلو عوالم غيب زده شده است وارد شوند بى نياز كرده است. پس خداوند بزرگ اعتراف آنان را به ناتوانى از رسيدن به آن چه در حيطه دانششان نيست ستود و خود دارى آنان را از غور كردن در آن چه به بحث و جستجو از كنه آن مكلف نشده اند استوارى در علم ناميده 8 آبان 1395, 19:20

توحيد و خداشناسى در نهج البلاغه

اوست خدايي كه با همه وسعتي كه رحمتش دارد كيفرش بر دشمنان سخت است و با سختگيري كه دارد رحمتش همه دوستان را فراگرفته است هركس كه با او به مبارزه برخيزد بر او غلبه مي كند هركس دشمني ورزد هلاكش مي سازد هركس با او كينه و دشمني ورزد تيره روزش كند و بر دشمنانش پيروز است هركس به او توكل نمايد او را كفايت كند . 8 آبان 1395, 19:23