دانشنامه پژوهه بزرگترین بانک مقالات علوم انسانی و اسلامی

حضرت امام رضا (علیه السلام) فرمود:

«چهار چیز است که دل را می‌گشاید و غم را زایل می‌کند: استعمال بوی خوش، عسل خوردن، سواری کردن و به سبزه نظر کردن» (حلیةالمتقین، ص 109)
حضرت امام رضا (علیه السلام) فرمود:
حضرت امام رضا (علیه السلام) فرمود:

حضرت امام رضا (علیه السلام) فرمود:

«چهار چیز است که دل را می‌گشاید و غم را زایل می‌کند: استعمال بوی خوش، عسل خوردن، سواری کردن و به سبزه نظر کردن» (حلیةالمتقین، ص 109)

توضیح:

«در فضیلت بوی خوش و آداب آن»

در احادیث معتبره وارد شده که استعمال عطر و بوی خوش از جمله اخلاق پسندیده پیغمبران است.

از حضرت امام جعفر صادق (علیه السلام) روایت شده است که:

«هر که در هر روز بوی خوش استعمال نماید، تا شب عقلش با او باشد.»

و نیز از آن حضرت نقل شده است که:

«بوی خوش دل را قوی می‌کند و قوت جماع را می‌افزاید»

و در حدیث صحیح از حضرت امام رضا (علیه السلام) نقل شده است که:

«سزاوار نیست مرد را که ترک کند بوی خوش را در هر روز، اگر قادر نباشد یک روز در میان و اگر قادر نباشد در هر جمعه و این را البته ترک نکند.»

و از حضرت امیرالمؤمنین (علیه السلام) نقل شده است که:

«بوی خوش بر شارب ( سبیل) مالیدن از اخلاق پیغمبران است و گرامی داشتن ملائکه است که اعمال آدمی را می‌نویسند به سبب آنکه ایشان را خوش می‌آید.»

و فرمود:

«نماز کسی که خوشبو باشد، بهتر است از هفتاد نماز که بی‌بوی خوش باشد.»

و فرمود:

«سه چیز است که خدا به پیغمبر (صلی الله علیه وآله وسلم) آن را داده: بوی خوش، زنان و مسواک.»

و در حدیث دیگر فرمود که:

«لازم است بر بالغی که هر جمعه شارب و ناخن بگیرد و اندکی از بوی خوش استعمال نماید. و اگر برای حضرت رسول (صلی الله علیه وآله وسلم) در روز جمعه بوی خوش موجود نبود، رو پاک بعضی از زنان را می‌طلبید که بوی خوش داشت و تر می‌کرد و بر روی مبارک می‌مالید.»

و در حدیث دیگر نقل شده است که حضرت امام جعفر صادق (علیه السلام) بر موضعی که سجده می‌فرمود، بعد از آن می‌شناختند آن موضع را از بوی خوش آن حضرت.

و حضرت رسول (صلی الله علیه وآله وسلم) می‌فرمودند:

«جبرئیل مرا گفت که یک روز در میان، خود را خوشبو کن و در روز جمعه البته ترک مکن.»

و می‌فرمود:

«در روز جمعه البته خود را خوشبو کنید؛ اگر چه از بوی خوش زنان باشد.»

و روزی "عثمان بن مظعون" به خدمت آن جناب عرضه کرد که" می‌خواهم بوی خوش و چیزی چند از لذتها را ترک کنم!

حضرت فرمود:

«ترک بوی خوش مکنید که ملائکه بوی خوش مؤمن را می‌‌بویند و در هر جمعه البته ترک مکن»

و فرمود:

«هر چه صرف نمائی در بوی خوش اسراف نیست»

و در حدیث آمده است که حضرت رسول (صلی الله علیه وآله وسلم) زر در بوی خوش زیاده از طعام صرف می‌کردند.

و فرمود:

«بوی خوش زنان باید که رنگش ظاهر و بویش مخفی باشد؛ و بوی خوش مردان باید که بویش ظاهر و رنگش مخفی باشد»

و از حضرت امام موسی (علیه السلام) روایت شده است که:

«ناخن بگیرید در روز سه‌شنبه و حمام بروید در روز چهارشنبه و حجامت بکنید در روز پنجشنبه و به بهترین بوهای خوش خود را خوشبو کنید، در روز جمعه»

و حضرت امیرالمؤمنین (علیه السلام) فرمود:

«باید زن مسلمان پیوسته برای شوهر، خود را خوشبو کند.»

و از حضرت امام محمدباقر (علیه السلام) روایت شده است که:

«در حضرت پیغمبر (صلی الله علیه وآله وسلم) سه خصلت بود که در دیگری نبود:

اول: آن حضرت را سایه نبود؛

دوم: در هیچ راهی نمی‌گذشت، مگر آنکه دو یا سه روز بعد که کسی از آن راه می‌گذشت، می‌دانست که آن جناب از آن راه عبور نموده‌اند؛ از بوی خوشی که در آن راه مانده بود؛

سوم: به هر سنگ و درختی که می‌گذشتند، آن جناب را سجده می‌کردند»

و از حضرت رسول(صلی الله علیه وآله وسلم) روایت شده است که:

«هر زنی که بوی خوش کند و از خانه بیرون آید، پیوسته لعنت الهی بر او باشد تا به خانه برگردد.»

    منبع: حلیة المتقین، ص109- 108

این موضوعات را نیز بررسی کنید:

جدیدترین ها در این موضوع

 فرازی از خطبه های نهج البلاغه در باب توحید

فرازی از خطبه های نهج البلاغه در باب توحید

هر چه به ذات شناخته باشد ساخته است و هرچه به خود بر پا نباشد ديگرى اش پرداخته. سازنده است نه با به كار بردن افزار. هر چيز را به اندازه پديد آرد، نه با انديشيدن در كيفيت و مقدار. بى نياز است بى آنكه از چيزى سود برد. با زمان ها همراه نيست و دست افزارها او را يارى ندهد.
 خداشناسی در نهج البلاغه

خداشناسی در نهج البلاغه

پیشوایان دینی، همواره ما را از اندیشیدن در ذات خداوند بزرگ منع کرده اند؛ چرا که عظمت بی پایان حضرت حق، فراتر از آن است که عقل محدود و نارسای بشری به درک و شناخت او دست یابد. در بخشی از کلام امام علی علیه السلام آمده است: «اگر وهم و خیال انسان ها، بخواهد برای درک اندازه قدرت خدا تلاش کند و افکار بلند و دور از وسوسه های دانشمندان، بخواهد ژرفای غیب ملکوتش را در نوردد و قلب های سراسر عشق عاشقان، برای درک کیفیّت صفات او کوشش نماید .
 توحید و خداگرایی‏ در نهج البلاغه

توحید و خداگرایی‏ در نهج البلاغه

البته این‏گونه نیست که خداوند با وجود امکان اشراف انسان بر صفاتش او را بازداشته، بلکه روشن است که شناخت جامع موجود نامحدود از سوى یک موجودِ محدود محال است. قدرت او بر اشراف‏بخشیدن به‏انسان در شناخت خود، به این امرِ محال تعلق نمى‏گیرد؛ زیرا غیرخدا همه‏چیز محدودیت دارد و نامحدودکردن محدود ذاتاً محال است.
 توحید در نگاه امام علی (علیه السلام)

توحید در نگاه امام علی (علیه السلام)

بعضی متفکران بر این باورند که در قرآن بر اثبات وجود آفریدگار آیـاتـی ذکـر شده است که روشن ترین آن ها را آیه ذیل است: (افی الـلـه شک فاطر السموات والارض5؛ مگر درباره خدای متعال که خالق آسمان ها و زمین است، شکی هست؟
 توحید از دیدگاه قرآن و نهج البلاغهʁ)

توحید از دیدگاه قرآن و نهج البلاغه(1)

با توجه به این نکته، باید ببینیم که قرآن کریم برای عقائد و معارف مطرح شده از جانب خودش چه دلائلی را مطرح کرده است ؟ و با وجود این شیوه که قرآن از همه گروه ها برهان ودلیل می طلبد، آیا ممکن است که خودش برای مطالب خود دلیل نیاورد؟ و آیا جا دارد که ما برای معارف اسلام، از جای دیگر طلب دلیل کنیم ؟

پر بازدیدترین ها

 خداشناسی در نهج البلاغه

خداشناسی در نهج البلاغه

پیشوایان دینی، همواره ما را از اندیشیدن در ذات خداوند بزرگ منع کرده اند؛ چرا که عظمت بی پایان حضرت حق، فراتر از آن است که عقل محدود و نارسای بشری به درک و شناخت او دست یابد. در بخشی از کلام امام علی علیه السلام آمده است: «اگر وهم و خیال انسان ها، بخواهد برای درک اندازه قدرت خدا تلاش کند و افکار بلند و دور از وسوسه های دانشمندان، بخواهد ژرفای غیب ملکوتش را در نوردد و قلب های سراسر عشق عاشقان، برای درک کیفیّت صفات او کوشش نماید .
 توحید و خداگرایی‏ در نهج البلاغه

توحید و خداگرایی‏ در نهج البلاغه

البته این‏گونه نیست که خداوند با وجود امکان اشراف انسان بر صفاتش او را بازداشته، بلکه روشن است که شناخت جامع موجود نامحدود از سوى یک موجودِ محدود محال است. قدرت او بر اشراف‏بخشیدن به‏انسان در شناخت خود، به این امرِ محال تعلق نمى‏گیرد؛ زیرا غیرخدا همه‏چیز محدودیت دارد و نامحدودکردن محدود ذاتاً محال است.
بررسی توحيد در نهج البلاغه

بررسی توحيد در نهج البلاغه

بدان كه استواران در علم آن كسانى هستند كه اقرار به مجموع آن چه در پس ‍ پرده غيبت است و تفسيرش را نمى دانند، آنان را از اين كه بخواهند به زور از درهايى كه جلو عوالم غيب زده شده است وارد شوند بى نياز كرده است. پس خداوند بزرگ اعتراف آنان را به ناتوانى از رسيدن به آن چه در حيطه دانششان نيست ستود و خود دارى آنان را از غور كردن در آن چه به بحث و جستجو از كنه آن مكلف نشده اند استوارى در علم ناميده
 فرازی از خطبه های نهج البلاغه در باب توحید

فرازی از خطبه های نهج البلاغه در باب توحید

هر چه به ذات شناخته باشد ساخته است و هرچه به خود بر پا نباشد ديگرى اش پرداخته. سازنده است نه با به كار بردن افزار. هر چيز را به اندازه پديد آرد، نه با انديشيدن در كيفيت و مقدار. بى نياز است بى آنكه از چيزى سود برد. با زمان ها همراه نيست و دست افزارها او را يارى ندهد.
 توحيد و خداشناسى در نهج البلاغه

توحيد و خداشناسى در نهج البلاغه

اوست خدايي كه با همه وسعتي كه رحمتش دارد كيفرش بر دشمنان سخت است و با سختگيري كه دارد رحمتش همه دوستان را فراگرفته است هركس كه با او به مبارزه برخيزد بر او غلبه مي كند هركس دشمني ورزد هلاكش مي سازد هركس با او كينه و دشمني ورزد تيره روزش كند و بر دشمنانش پيروز است هركس به او توكل نمايد او را كفايت كند .
Powered by TayaCMS