پژوهش؛ حلقه مفقوده فعالیتهای دینی

بی توجهی به مقوله پژوهش، عدم تعامل بین پژوهشگران، فعالیتهای موازی، تکروی و نبود مرکزی برای ایجاد انسجام بین فعالیتها موجب ضعف در فعالیتهای دینی و معنوی شده است.
زمانی که در میان مسئولان فرهنگی عدم نیاز به پژوهش در مقوله فرهنگ احساس شود ، بی تردید همگان راه به خطا می‌روند .
حتی اقشار مختلف مردم نیز باید بدانند مسائل فرهنگی را می بایست با استفاده از پژوهش حل کرد، هرگونه اظهارنظر و سیاستگذاری در حوزه فرهنگ ، بدون توجه به پژوهش ، موجب به خطا رفتن و عدم توفیق مناسب است .
با گسترش مراکز علمی و پژوهشی شاهد رشد و ارتقاء کیفی و کمی پژوهشهای دینی کشور بوده ایم .
متأسفانه با وجود اهمیت ویژه پژوهشهای میدانی، در این زمینه موفقیت چندانی نداشته ایم، در حالی که نیازسنجی در بخش مسائل دینی و معنوی متکی بر پژوهشهای میدانی است.
در بخش پژوهشهای میدانی امروز نیرو و ابزار لازم در کشور وجود دارد و محققان و اندیشوران بسیاری نیز در این خصوص ترتیب و فعال شده اند که باید با برنامه ریزیهای دقیق و صحیح، این قشر را در مسیر صحیح هدایت و به خوبی مورد بهره مندی قرار گیرد .
حمایت معنوی مدیریت کلان جامعه از تولید علم و نهضت آزاداندیشی بسیار کارساز و مؤثر است که باید در تمامی سطوح مدیران جامعه تسری یابد.
به دلیل عدم اطلاع رسانی کافی از پژوهشهای دینی، در موارد بسیاری شاهد برخی پژوهشهای تکراری و ضعیف، با صرف هزینه و نیروی بسیار هستیم .
پژوهشهای دینی به مباحث اعتقادی مرتبط است و نمی توان از این پژوهشها انتظار کاربردی شدن به معنای پژوهشهای فنی را داشت اما اگر این پژوهشها زمینه پاسخگویی به نیازهای روحی و فکری افراد باشند، کاربردی برای پژوهشهای دینی محسوب می شوند .
در پژوهشهای دینی گاه فعالیتهایی انجام می شود که نه تنها مفید نخواهند بود بلکه به حال جامعه مضر هم هستند و علاوه بر این برخی از پژوهشها به صورت تکراری انجام می شوند و این تکرار در ارائه موضوعات، خود ضعفهایی را به این عرصه وارد می کند .
از دیگر مشکلات این حوزه این است که در پژوهشهای دینی تکروی های بسیاری وجود دارد، در بسیاری از موارد دیده می شود در انجام فعالیتهای پژوهشی افراد از تحقیقات هم بهره می گیرند اما این بهره گیری نه به عنوان همفکری که حتی گاه بدون ذکر منبع اتفاق می افتد .
پژوهشهایی که در حوزه دین انجام می شوند باید با در نظر گرفتن شرایط روز دنیا و با توجه به نیاز جامعه باشند، از این رو ارائه تحقیقها و پژوهشهایی که خیر دنیا و آخرت را در پی ندارند چندان مفید نخواهند بود .

جدیدترین ها در این موضوع

فرازی از خطبه های نهج البلاغه در باب توحید

هر چه به ذات شناخته باشد ساخته است و هرچه به خود بر پا نباشد ديگرى اش پرداخته. سازنده است نه با به كار بردن افزار. هر چيز را به اندازه پديد آرد، نه با انديشيدن در كيفيت و مقدار. بى نياز است بى آنكه از چيزى سود برد. با زمان ها همراه نيست و دست افزارها او را يارى ندهد. 8 آبان 1395, 19:34

خداشناسی در نهج البلاغه

پیشوایان دینی، همواره ما را از اندیشیدن در ذات خداوند بزرگ منع کرده اند؛ چرا که عظمت بی پایان حضرت حق، فراتر از آن است که عقل محدود و نارسای بشری به درک و شناخت او دست یابد. در بخشی از کلام امام علی علیه السلام آمده است: «اگر وهم و خیال انسان ها، بخواهد برای درک اندازه قدرت خدا تلاش کند و افکار بلند و دور از وسوسه های دانشمندان، بخواهد ژرفای غیب ملکوتش را در نوردد و قلب های سراسر عشق عاشقان، برای درک کیفیّت صفات او کوشش نماید . 8 آبان 1395, 19:32

توحید و خداگرایی‏ در نهج البلاغه

البته این‏گونه نیست که خداوند با وجود امکان اشراف انسان بر صفاتش او را بازداشته، بلکه روشن است که شناخت جامع موجود نامحدود از سوى یک موجودِ محدود محال است. قدرت او بر اشراف‏بخشیدن به‏انسان در شناخت خود، به این امرِ محال تعلق نمى‏گیرد؛ زیرا غیرخدا همه‏چیز محدودیت دارد و نامحدودکردن محدود ذاتاً محال است. 8 آبان 1395, 19:29

توحید در نگاه امام علی (علیه السلام)

بعضی متفکران بر این باورند که در قرآن بر اثبات وجود آفریدگار آیـاتـی ذکـر شده است که روشن ترین آن ها را آیه ذیل است: (افی الـلـه شک فاطر السموات والارض5؛ مگر درباره خدای متعال که خالق آسمان ها و زمین است، شکی هست؟ 8 آبان 1395, 19:27

توحید از دیدگاه قرآن و نهج البلاغه(1)

با توجه به این نکته، باید ببینیم که قرآن کریم برای عقائد و معارف مطرح شده از جانب خودش چه دلائلی را مطرح کرده است ؟ و با وجود این شیوه که قرآن از همه گروه ها برهان ودلیل می طلبد، آیا ممکن است که خودش برای مطالب خود دلیل نیاورد؟ و آیا جا دارد که ما برای معارف اسلام، از جای دیگر طلب دلیل کنیم ؟ 8 آبان 1395, 19:25

پر بازدیدترین ها

خداشناسی در نهج البلاغه

بررسی توحيد در نهج البلاغه

بدان كه استواران در علم آن كسانى هستند كه اقرار به مجموع آن چه در پس ‍ پرده غيبت است و تفسيرش را نمى دانند، آنان را از اين كه بخواهند به زور از درهايى كه جلو عوالم غيب زده شده است وارد شوند بى نياز كرده است. پس خداوند بزرگ اعتراف آنان را به ناتوانى از رسيدن به آن چه در حيطه دانششان نيست ستود و خود دارى آنان را از غور كردن در آن چه به بحث و جستجو از كنه آن مكلف نشده اند استوارى در علم ناميده 8 آبان 1395, 19:20

توحيد و خداشناسى در نهج البلاغه

اوست خدايي كه با همه وسعتي كه رحمتش دارد كيفرش بر دشمنان سخت است و با سختگيري كه دارد رحمتش همه دوستان را فراگرفته است هركس كه با او به مبارزه برخيزد بر او غلبه مي كند هركس دشمني ورزد هلاكش مي سازد هركس با او كينه و دشمني ورزد تيره روزش كند و بر دشمنانش پيروز است هركس به او توكل نمايد او را كفايت كند . 8 آبان 1395, 19:23