در محراب نیایش

در محراب نیایش

ملاّ عباس داراى ابعاد مختلفى بوده که مهم ترین آنها، «روح بندگى» و «عبادت» است. ستایش گرى وى، فراگیر بوده به طورى که همه زمان ها و مکان ها را شامل بوده است. فرزند دانشمندش در این خصوص، مطالب و داستان هایى نقل کرده که چکیده آن، بدین قرار است:

الف) استفاده شایان از تمام اوقات عمر براى انجام عبادات واجب و مستحب.

ب) از گناهان اجتناب مى کرد.

ج) بیشتر ایّام سال روزه بود.

د) نمازهاى مستحبى را در حال حرکت و سواره مى خواند.

هـ) دائم الوضوء بود.

و) تهجّد شب از سنّ تکلیف تا دو سه شب قبل از ارتحال.

ز) خواندن نماز براى والدین و اموات خاندانش.

ح) عدم تظاهر به زهد و عبادت.^([10])

منبع:فرهیختگان تمدن شیعه