علي اي هماي رحمت تو چه آيتي خدا را

امام علي(ع) دانا‌تر از همگان بود. بخششي از همه افزون‌تر داشت و پس از پيغمبر (ص)، پارسا‌تر و عابد‌تر و فرزانه‌‌ترين مردم بود. ايمانش بر همه مقدم، سخنش از همه فصيح‌تر، رأيش از همه محکم‌تر بود، به حفظ کتاب خدا و اجراي احکام آن از همه بيشتر توجه داشت. دوستي و ياري‌اش واجب و در رتبه با پيامبران مساوي است. او سرچشمه‌ فياضي بود که دانشمندان دانش‌هاي خود را بدو استناد دادند. يگانه و بزرگواري که دوست و دشمن اعتراف به کرامت، دانايي و شجاعت وي دارند. سيزدهمين روز از ماه رجب با سالروز ميلاد امام بزرگ انسانيت، حضرت امام علي(ع) مصادف است، تنها بشري که در خانه خدا، «کعبه» متولد شد. ويژگي منحصر به فرد اين امام بزرگوار تنها در شخصيت و رفتار ويژه‌اش خلاصه نمي‌شود بلکه روايت ولادت ايشان نيز متفاوت از همه انسان‌هاي ديگر است. حضرت علي(ع) نخستين فرزند خانواده ‌هاشمي است که پدر و مادر او هر دو فرزند ‌هاشم‌اند. پدرش ابوطالب فرزند عبدالمطلب فرزند ‌هاشم بن عبدمناف است و مادر او فاطمه دختر اسد فرزند ‌هاشم بن عبدمناف است. خاندان‌ هاشمي از لحاظ فضائل اخلاقي و صفات عاليه انساني در قبيله قريش و اين طايفه در طوايف عرب، زبانزد خاص و عام بوده است. فتوت، مروت، شجاعت و بسياري از فضايل ديگر اختصاص به بني‌هاشم داشته است. هر يک از اين فضيلت‌ها در مرتبه عالي در وجود مبارک حضرت علي(ع) موجود بوده است. کنيه‌هاي حضرت عبارتند از: ابوالحسن، ابوالحسين، ابوتراب و ابوالسبطين. القاب حضرت: اميرالمؤمنين، سيد الوصيين، سيد المسلمين، سيد الاوصياء، سيد العرب، خليفه رسول ا...، امام المتقين، يعسوب المؤمنين، صهر رسول الله، حيدر، مرتضي، وصي و... .

دوران کودکي حضرت علي(ع)

حضرت علي(ع) تا سه سالگي نزد پدر و مادرش به سر برد و از آنجا که خداوند مي‌خواست ايشان به کمالات بيشتري نائل آيد، پيامبر اکرم (ص) وي را از بدو تولد تحت تربيت غير مستقيم خود قرار داد. تا آنکه خشکسالي عجيبي در مکه واقع شد. ابوطالب عموي پيامبر(ص)، با چند فرزند با هزينه سنگين زندگي روبه‌رو شد. رسول اکرم (ص) با مشورت عموي خود عباس توافق کردند که هر يک از آنان فرزندي از ابوطالب را به نزد خود ببرند تا گشايشي در کار ابوطالب باشد. عباس، جعفر را و پيامبر (ص)، علي(ع) را به خانه خود بردند. به اين طريق حضرت علي(ع) به طور کامل در کنار پيامبر(ص) قرار گرفت. علي(ع) آن?چنان با پيامبر (ص) همراه بود که حتي هرگاه پيامبر از شهر خارج مي‌شد و به کوه و بيابان مي‌رفت او را نيز همراه خود مي‌برد.

دو نمونه از فضايل امام علي(ع)

جانبازي و فداکاري در ميدان جهاد: حضور وي در ?? غزوه از ?? غزوه پيامبر(ص) و شرکت در سريه‌هاي مختلف از افتخارات و فضايل آن حضرت است.

ضبط و کتابت وحي (قرآن): کتابت وحي و تنظيم بسياري از اسناد تاريخي و سياسي و نوشتن نامه‌هاي تبليغي و دعوتي از کارهاي حساس و پرارج امام (ع) بود. ايشان آيات قرآن چه مکي و چه مدني، را ضبط مي‌کرد. به همين علت است که وي را از کاتبان وحي و حافظان قرآن به شمار مي‌آورند. در اين دوران بود که پيامبر (ص) فرمان اخوت و برادري مسلمانان را صادر فرمود و با حضرت علي(ع) پيمان برادري و اخوت بست و به حضرت علي(ع) فرمود:«تو برادر من در اين جهان و سراي ديگر هستي. به خدايي که مرا به حق برانگيخته است... تو را به برادري خود انتخاب مي‌کنم، اخوتي که دامنه آن هر دو جهان را فرا گيرد.»

حضرت علي(ع) بعد از رحلت رسول اکرم (ص)

پس از رحلت رسول اکرم (ص) به علت شرايط خاصي که به ‌وجود آمده بود، حضرت علي(ع) از صحنه اجتماع کناره گرفت و سکوت اختيار کرد. نه در جهادي شرکت مي‌کرد و نه در اجتماع به طور رسمي سخن مي‌گفت. شمشير در نيام کرد و به وظايف فردي و سازندگي افراد مي‌پرداخت. فعاليت‌هاي امام در اين دوران به طور خلاصه اين‌گونه است: تفسير قرآن و حل مسائل ديني و فتواي حکم حوادثي که در طول ?? سال زندگي پيامبر?(ص) مشابه نداشت. پاسخ به پرسش‌هاي دانشمندان ملل و شهرهاي ديگر. بيان حکم بسياري از رويدادهاي نوظهور که در اسلام سابقه نداشت. حل مسائل هنگامي که دستگاه خلافت در مسائل سياسي و پاره‌اي از مشکلات با بن بست روبه‌رو مي‌شد. کار و کوشش براي تأمين زندگي بسياري از بينوايان و درماندگان تا آنجا که با دست خويش باغ احداث مي‌کرد و قنات استخراج مي‌نمود و سپس آنها را در راه خدا وقف مي‌کرد.

احاديثي گهربار از حضرت علي(ع)

هر روزي که در آن نافرماني خداوند نشود، عيد است.

هيچ لباسي زيبا‌تر از سلامتي نيست.

هر کس اطمينان داشته باشد که آنچه خداوند برايش تقدير کرده است به او مي‌‌رسد، دلش آرام مي‌‌گيرد.

حرص و تکبر و حسادت، انگيزه‌هاي فرورفتن در گناهانند.

هرگاه مستحبات به واجبات زيان رساند، (آن مستحبات) سبب نزديکي به خدا نمي‌‌گردد.

هر کسي که سخنش افزايش يافت، اشتباهات او نيز فزوني خواهد يافت و هر کس خطايش افزايش يافت، حيايش کم مي‌گردد و هرکس حيايش کم شد، تقوايش کم مي‌شود و کسي که تقوايش کم شود، دلش مي‌ميرد و هر کس قلبش مرد، به دوزخ وارد خواهد شد.