رسائل و مسائل فى حل غوامض المسائل

12 مهر 1394, 19:44

این کتاب حاوى موضوعات مختلف فقهى، اصولى، حدیثى و اعتقادى است که از سوى مردم از ساحت مقدس ملا احمد نراقى استفتا شده و آن عالم سخت گوش نیز به همه آنها پاسخ داده است. سپس مجموعه این سؤالها و جوابها توسط یکى از شاگردان مرحوم نراقى به نام محمد بن محمد یوسف میمه‌اى جوشقانى در 2 مجلد جمع آورى و تنظیم شده است. جلد اول آن به مسائل فقهى اختصاص دارد و جلد دوم پیرامون اصول فقه، اعتقادات و متفرقات است. یک نسخه از آن در کتابخانه آیة اللَّه گلپایگانى به شماره‌هاى: جلد اول 9/25، جلد دوم 117/ 26 موجود است که چندان کامل نیست، اما نسخه کامل آن در کتابخانه سلطانیه کاشان نگهدارى مى‌شود و توسط محقق ارجمند حجت الاسلام طیار مراغه‌اى شناسایى و فهرست شده است. چنان که قطعات پراکنده‌اى از آن در کتابخانه مجلس و همچنین یک نسخه از جلد اول آن به شماره 7146 در کتابخانه آیة اللَّه مرعشى نجفى موجود است این کتاب اخیراً توسط کنگره فاضلین نراقى به کوشش آیة اللَّه رضا استادى تحقیق و تصحیح شده و در مرحله چاپ و نشر قرار گرفته است

منبع:فرهیختگان تمدن شیعه

نظر خود را بنویسید!

در حال حاضر هیچ نظری برای این مقاله وجود ندارد.

برای درج نظر خود درباره رسائل و مسائل فى حل غوامض المسائل فیلدهای زیر را پر کنید.

نظر شما
عنوان این فیلد اجباریست.
امتیاز این فیلد اجباریست.
نظر شما این فیلد اجباریست.
اطلاعات شما(اختیاری)
نام شما
آدرس شما
پست الکترونیک

جستجو

این موضوعات را نیز بررسی کنید:

مولف

احمد نراقی (ملا احمد نراقی)

12 مهر 1394, 16:26

جدیدترین ها در این موضوع

علل زوال ادریسیان

زید بن علی بن حسین بن علی بن أبی طالب(علیهم السلام) با قیام علیه حکومت هشام بن عبدالملک(72-125 هجری)، پایه گذار مکتب زیدیه در جهان اسلام شد. این گروه که بواسطه انتساب نامشان به نام زید بن علی، به این شهرت رسیده‌اند، در اصطلاح دانش فرقه شناسی، شاخه‌ای از مذهب تشیع می‌باشند که پیروان آن اعتقاد به امامت زید را نیز به همراه دارند. 24 آبان 1393, 14:8

تقابل دیدگاههای مخترعه و مطرفیه

زیدیه در لفظ به گروهی که منسوب به زید بن علی بن حسین ابن علی بن أبی طالب(علیهم) هستند، اطلاق می شود[1]. اندیشه «منصوص بودن امامت» و اعتقاد به وجود نص بر امامت اهل بیت(ع) نقطه پیوندی است که زیدیه و امامیه را تحت عنوان عام «تشیع» قرار می‌دهد.[2] 24 آبان 1393, 14:8