دانشنامه پژوهه بزرگترین بانک مقالات علوم انسانی و اسلامی

فعالیت های سیاسی آیت الله مجتبی قزوینی

No image
فعالیت های سیاسی آیت الله مجتبی قزوینی

اقدامات سیاسى

علاّمه جامع، و عالم ذوفنون، حضرت شیخ مجتبى قزوینى، با این که اهل زهد و مورد توجه اهل معنى بود، از فعالیت هاى سیاسى پرهیز نمى کرد. نخستین کوشش هاى سیاسى ایشان، تا جایى که در مطبوعات محلى خراسان بازتاب یافته، به اواخر سال 1330 شمسى مربوط مى شود. ایشان در کنار میرزا جواد آقاتهرانى، حاج شیخ غلامحسین محامى، حاج شیخ مرتضى سبط، حاج شیخ محمود حلبى، حاج میرزا محمّد رضا کلباسى، شیخ محمّد الهى، شیخ على خراسانى، شیخ مرتضى عیدگاهى، میرزا حسن نجات، مدرس پایین خیابانى، با صلاحدید آیت الله سیّد یونس اردبیلى و آیت الله فقیه سبزوارى از سوى روحانیت براى تعیین نمایندگان این صنف در مجلس شوراى ملى در دوره 17 مجلس شوراى ملّى، انتخاب شدند.([8])

علاّمه حکیمى درباره ایشان این گونه مى نویسد:

مرحوم شیخ مجتبى قزوینى در تکالیف سیاسى و اجتماعى در موقع لازم اقدام مى کرد و اشتغال او به عبادات، ریاضات، اذکار، اوراد، مجاهدات و استغراق در عوالم روحى وى را از حضور اجتماعى و اقدام تکلیفى باز نمى داشت، و تا جایى که مى دید و تشخیص مى داد کار براى خداست و براى دین خدا و امکان انجام وظیفه هست کناره نمى گرفت، لکن از مشوب گشتن کارها و اقدامهاى حتى کوچک به اغراض دنیوى و امیال نفسانى و اهداف غیر خدائى چنان مى گریخت و برافروخته مى گشت و دلسرد مى شد که چه بسا به وصف نتوان آورد.

شیخ به امور مسلمانان و مسائل اجتماعى مسلمین توجه بسیار داشت و از نابسامانیها از صمیم دل رنج مى برد و شکوه مى کرد. استعمار و استبداد را مى شناخت و به مبارزات سیاسى و اجتماعى و لزوم آنها اهمیّت بسیار مى داد و عالمان شجاع و اقدامگر را مى ستود.

شیخ همچنین از انحطاط اخلاقى جامعه و فرو افتادن سنت هاى مسلمانى و مردن ارزشهاى تربیتى و اخلاقى در اجتماع متأثّر بود و بویژه از کم دیده شدن تقواى لازم و تعهّد مُلزم در اقشار مختلف روحانیت دلى خونین داشت.

در سال 1342 بعد از اینکه طاغوت، حضرت امام خمینى را دستگیر کرد، مرحوم شیخ یک اقدام مهم و اساسى براى ابراز تنفّر از طاغوت و اعتراض به دستگیرى حضرت امام انجام داد.

طبق دستور ایشان به ائمّه جماعات مسجد گوهرشاد و سایر مساجد مشهد مقدّس ـ به عنوان اعتراض ـ تمام نمازهاى جماعت در مشهد مقدس تعطیل مى شود. تعطیلى حدود 40 روز ادامه پیدا مى کند. و بالنتیجه اثر این اقدام این مى شود که تمام ایران از جریان مبارزه با طاغوت مطّلع و همه از هم سؤال مى کنند چرا نمازهاى جماعت مسجد گوهر شاد تعطیل است؟

این عمل، ضربه بسیار مهلکى به رژیم مى زند، بطورى که امام جماعت ها را با تهدید براى نماز به مسجد گوهرشاد مى آورند.

حجت الاسلام و المسلمین فردوسى پور در کتاب همگام با خورشید مى نویسد:

در یکى از سفرهاى تبلیغى ام با ایشان به مشورت پرداختم، پرسیدم از گویندگان تعهد مى گیرند که نام امام را نبرند و به اسرائیل بد نگویند و به جمال عبدالناصر رئیس جمهور مصر بد بگویند، اگر خواستند از من تعهد بگیرند چه کنم؟

ایشان با قاطعیت و صراحت فرمودند: امروز امام خمینى دین است و ترویج از خمینى ترویج از دین. اگر خواستند تعهد بگیرند که در منبر نام امام را نبرید، تعهد نده منبر را ترک کن و برگرد.

در مشهد مقدس حرکت طلاب حوزه را که به وسیله مدرسین ارشاد مى شد، شیخ رهبرى مى کرد و همیشه یار و یاور انقلاب و رهبر انقلاب بود، هنگامى که رهبر کبیر انقلاب از زندان آزاد شدند و به قم مشرّف گردیدند، همراه عدّه اى از طلاب و بازاریان به زیارت امام شتافت و ملاقاتهاى مکرّر و خصوصى با معظم له انجام داد. پس از یک ملاقات خصوصى یک ساعته، پرسیدیم امام را چگونه یافتید؟ فرمود: ایشان غیر از دیگران است.([9])

منبع:فرهیختگان تمدن شیعه

این موضوعات را نیز بررسی کنید:

عالمان مرتبط

جدیدترین ها در این موضوع

No image

علل زوال ادریسیان

زید بن علی بن حسین بن علی بن أبی طالب(علیهم السلام) با قیام علیه حکومت هشام بن عبدالملک(72-125 هجری)، پایه گذار مکتب زیدیه در جهان اسلام شد. این گروه که بواسطه انتساب نامشان به نام زید بن علی، به این شهرت رسیده‌اند، در اصطلاح دانش فرقه شناسی، شاخه‌ای از مذهب تشیع می‌باشند که پیروان آن اعتقاد به امامت زید را نیز به همراه دارند.
No image

تقابل دیدگاههای مخترعه و مطرفیه

زیدیه در لفظ به گروهی که منسوب به زید بن علی بن حسین ابن علی بن أبی طالب(علیهم) هستند، اطلاق می شود[1]. اندیشه «منصوص بودن امامت» و اعتقاد به وجود نص بر امامت اهل بیت(ع) نقطه پیوندی است که زیدیه و امامیه را تحت عنوان عام «تشیع» قرار می‌دهد.[2]
No image

ناصریه

No image

مطرفیه

No image

ابراهیمیه

پر بازدیدترین ها

No image

فرقه بتریه Btryh

No image

علل زوال ادریسیان

زید بن علی بن حسین بن علی بن أبی طالب(علیهم السلام) با قیام علیه حکومت هشام بن عبدالملک(72-125 هجری)، پایه گذار مکتب زیدیه در جهان اسلام شد. این گروه که بواسطه انتساب نامشان به نام زید بن علی، به این شهرت رسیده‌اند، در اصطلاح دانش فرقه شناسی، شاخه‌ای از مذهب تشیع می‌باشند که پیروان آن اعتقاد به امامت زید را نیز به همراه دارند.
No image

ناصریه

No image

فرقه زیدیه

No image

تقابل دیدگاههای مخترعه و مطرفیه

زیدیه در لفظ به گروهی که منسوب به زید بن علی بن حسین ابن علی بن أبی طالب(علیهم) هستند، اطلاق می شود[1]. اندیشه «منصوص بودن امامت» و اعتقاد به وجود نص بر امامت اهل بیت(ع) نقطه پیوندی است که زیدیه و امامیه را تحت عنوان عام «تشیع» قرار می‌دهد.[2]
Powered by TayaCMS