9 دی 1396, 17:30
قال علی (ع) : « ایاک و النمیمة فانها تزرع الضعینة و تبعّد عن الله و الناس » ( تصنیف غررالحکم و دررالکلم/حدیث 4454)
«سخن چینی بیان سخنان گفته شده درباره کسی، به خود او است به این معنا که به او بگوید : فلان شخص درباره تو چنین میگفت، و سخن چین به کسی میگویند که سخن فردی را به کسی که مطلبی درباره او گفته شده برساند.»[1] سخن چینی یکی از آفات زبان و رذائل اخلاقی است که صفت بسیار زشتی می باشد. خداوند در قران میفرماید :
« و لاتطع کلّ حلاّف مهین همّاز مشّاء بنمیم »[2]
از هر قسم خور پست و فرومایه که دائم عیب جویی و سخن چینی می کند پیروی نکن.
انسان در برابر شخص سخن چین وظایفی دارد از جمله اینکه:
1-حرف او را نپذیرد و به حرف او گوش نکند.
2- او را از این کار زشت باز دارد چرا که سخن چینی از منکرات است و نهی از منکر واجب است. خداوند در قرآن میفرماید:
وامر بالمعروف وانه عن المنکر[3]
3- اینکه اورا مبغوض دارد زیرا او مبغوض خداوند است.
4- اینکه به شخصی که مطلبی از او نقل شده است سوء ظن پیدا نکند زیرا خداوند در قرآن میفرماید: « واجتنبوا کثیراً من الظن ان بعض الظن اثم »[4]
از بسیاری از گمانها اجتناب کنید چرا که بعضی از گمانها گناه است.
5- اینکه سخن چینی او را به تجسّس وادار نکند. خداوند در قرآن میفرماید :« ولا تجسّسوا »[5]
6-اینکه خودش مرتکب چنین گناهی نشود. یعنی سخن چینی شخص سخن چین را برای کسی که در مورد او سخن چینی شده است، نقل نکند.[6]
کتابخانه هادی
پژوهه تبلیغ
ارتباطات دینی
اطلاع رسانی
فرهیختگان