3 بهمن 1396, 15:48
به انتخاب: ام البنین هاتفی
میرزا محمد جعفر انصاری، از مراجع نامدار خوزستان و از بستگان مرحوم شیخ مرتضی انصاری است. در باره وی نوشتهاند: او با آن همه مشاغل درسی، عبادات موظفه خود را که از سن بلوغ مشغول به آنها بود، ترک ننمود. او گذشته از نوافل شبانه، روزی قرائت یک جزء کلام الله و نماز حضرت جعفر طیار، زیارت جامعه و عاشورا را در یک جلسه، ایستاده به جا میآورد و هنگام عبادت توجه خاصی داشت. حافظهاش بسیار عجیب بود؛ قرآن مجید و تعقیبات نمازها و دعاهای هر ماه و هر روز و شب ماه مبارک رمضان و.. را از حفظ داشت.[1]
علامه، مراتبی از عرفان و سیر و سلوک معنوی را پیموده بود. او اهل ذکر و دعا و مناجات بود. در بین راه که او را میدیدم ، غالباً ذکر خدا را بر لب داشت. در جلساتی که در محضرشان بودیم، وقتی جلسه به سکوت میکشید، دیده میشد که لب های استاد، به ذکر خدا حرکت میکرد. به نوافل مقید بود و حتی گاهی دیده میشد که در بین راه مشغول خواندن نمازهای نافله است. شبهای ماه رمضان تا صبح بیدار بود، مقداری مطالعه میکرد و بقیه را به دعا و قرائت قرآن و نماز و اذکار مشغول بود.[2]
یکی از همراهان امام در نجف اشرف، نقل کرده است: ایشان در ماه مبارک رمضان هر روز ده جزء قرآن در ماه مبارک رمضان میخواندند؛ یعنی در هر سه روز یک دوره قرآن میخواندند. برادران خوشحال بودند که دو دوره قرآن را خواندهاند، ولی بعداً میفهمیدند که امام ده یا یازده بار قرآن را ختم کرده است. یکی از فرزندان امام میگفت: شبی در ماه رمضان، من در پشت بام خوابیده بودم. خانه ایشان یک خانه کوچک 45 متری بود. بلند شدم دیدم که صدا میآید. و بعد متوجه شدم که آقاست، که در تاریکی در حال نماز خواندن است. دستهایش را طرف آسمان دراز کرده و گریه میکند. برنامه عبادی ایشان این بود که در ماه رمضان، شب تا صبح نماز و دعا میخواندند و بعد از نماز صبح و مقداری استراحت، صبح زود برای کارهایشان آماده بودند.[3]
ماه رمضان برای ایشان، ارزش خاصی داشت، بدین جهت در این ماه، ملاقاتهای خود را تعطیل میکرد تا بهره بیشتری از برکات آن ببرد. ایشان میفرمود: « خود ماه رمضان، کاری است. » لذا کارهای دیگر را کم میکرد. و بیشتر به تلاوت دعا و قرآن میپرداخت. در این ماه، شعر نمیخواند و نمیسرود و به شعر گوش هم نمیداد و دگرگونی خاصی متناسب به این ماه، در زندگی خود ایجاد میکرد؛ به گونهای که سراسر این ماه را به تلاوت قرآن مجید، دعا و به جا آوردن مستحبات مربوط به ماه رمضان سپری میکرد. غذا بسیار کم میخورد. حتی در روزهای بلند و طولانی ، روزه میگرفت، اما وقت افطار و سحر، آن قدر کم میخورد که خادمش فکر میکرد آقا چیزی از غذا نخورده است.[4]
آورده اند که حاج محمد ابراهیم کلباسی، از شاگردان بحرالعلوم، شب قدر را با عبادت درک کرد؛ زیرا مدت یک سال، شب تا صبح عبادت کرد و بدیهی است که شب قدر از شبهای سال، بیرون نیست.[5]
وی مردی با متانت و وقار، و در عین حال متواضع بود و در به جا آوردن وظایف عبادی خود کوتاهی نمیورزید. ایشان در همه سالها، دهه آخر ماه رمضان را در مسجد کوفه، معتکف بود و در بین الطلوعین زیارت عاشورا، از او ترک نمیشد.[6]
سید محمد باقر گلپایگانی، فرزند آیت الله گلپایگانی، از مراجع تقلید میفرمود:
قرآن هایی که به پدر هدیه میشد، [پدر] مقید بودند آنها را بخوانند. پس از یک دور تلاوت، قرآنها را به دارالقرآن هدیه میکردند و میفرمودند: زکات قرآن به این است که خوانده شود؛ زیرا در قیامت، قرآن از ما باز خواست میکند. ایشان در ماه رمضان هفت الی هشت دور، قرآن را ختم میکردند.[7]
مرحوم شیخ عباس قمی در شرح حال آقا سید صدرالدین عاملی اصفهانی مینویسد:
و این سید جلیل، کثیر البکاء و کثیر المناجات بود. نقل شده که شبی از شبهای ماه رمضان، داخل حرم امیرالمؤمنین شد. بعد از زیارت، نشست کنار ضریح و شروع کرد به خواندن دعای ابوحمزه، همین که شروع کرد و به جمله «الهی لا تودبنی بعقوبتک» رسید گریه او را گرفت و پیوسته این جمله را تکرار کرد و گریه کرد تا بیهوش شد و او را از حرم مطهر بیرون آوردند.[8]
کتابخانه هادی
پژوهه تبلیغ
ارتباطات دینی
اطلاع رسانی
فرهیختگان