توصیه به تقوا

تو را به تقوا و کشیک نفس سفارش می‌کنم؛ زیرا، تقوا راه نجات و عامل رستگاری است. هیچ کاری بدون تقوا پذیرفته درگاه ربوبی نشود. تقوا را پلکان بسیار و منزلگاههای والایی است که جز یکتاپرستان مخلص، محو شدگان در حق، فیروزمندان بر هواهای نفسانی و شایستگان درگاه الهی بدان نرسند. سکوی پرش به آن مقامات و درجات توکل، گستن از غیر، پیوستن به حق  و فروتنی در راه خدا و در برابر خدا است به گونه‌ای که نفس خود را نبیند، مقامات او را نگیرد و مکانت، موقعیت یافتن نزد مردم را به چیزی نینگارد،خاستگاه بدیها را خود بداند و همه خوبیها و نیکوییها را تفضل حق شمارد.

بدان! بزگترین و بایسته‌ترین کار چنگ زدن به عنایت پیامبر اسلام و اهل پاک او و جلب شفاهت آنان است. آنان چونان ستارگان‌اند که وقتی یکی از دیده پنهان شود دیگری بدرخشد. آنان خورشید ظلمت‌زا، آموزگاران اهل تقوا و حجتهای خدا بر آفریدگانند و نیکوترین دعوت، ویژه آنان است. فروغ همه انوار و آشکار کننده و به فعلیت رساننده استعدادها و نتیجه‌هایند. از پرتو نور آنان، هستی پیدا شده است و به برکت وجود آنان استعدادها به فعلیت رسد و موجودات بار و نتیجه دهد. گنجینه اسرار حق‌اند. آغاز هر گشایش و پایان هر فرجامی به برکت وجود مبارک آنه است. مبادا که از این انوار مقدس غافل شوی و از فیض کامل و همه گیر آنان محروم گردی. از رحمت پر دامنه آنان نا‌امید مباش. زندگی و خط مشی آنان را الگوی خویش کن. بی‌گمان، آنان بهترین الگو و پیشوایند.

به دنیا چونان بی‌رغبتان و رویگردانان بنگر؛ بی‌تردید، دنیا ساکنان و وطن‌گزینان خود را به زودی رها می‌کند. شادیهای آن امیخته با اندوه است. صلابت و نیروی مردانش با ناتوانی و سستی قرین. متاعهای چشم گیر و شگفت‌آور دنیا فریبت ندهد؛ زیرا آدمی جز کفنی از آنها نخواهد برد.

رحمت خدا بر کسی که بیندیشد ئ عبرت گیرد، پند آموزد ودل آگاه گردد. انچه از دنیا که نمای هستی دارد دیری نپاید و نمود اندکی که از آخرت، در این دنیا می‌بینی ازلی و جاویدان بماند؛ زیرا هر چه به شمارش در آید ماندگار نیست. آخرتی را که انتظار می‌برید به زودی می‌رسد، و آنچه روی دادنی است بسیار نزدیک است. رحمت خدا بر کسی که جایگاه و اندازه خویش شناسد و پا از کلیم خود بیرون ننهد. در نادانی و جهالت مرد همین بس که اندازه خویش نشناسد. دانشمند واقعی کسی است که اندازه و ارزش خود شناسد و پا از قلمرو وجودی و ارزشی خود بیرون نگذارد، ...

آگاه باش! بدترین افراد کسی است که خداوند او را به خود وانهد و او از راه میانه منحرف شده، بی‌راهنما به حرکت خود ادامه دهد. چون او را به دنیا و متاع آن خوانند، آغوش گشاید و در انجام کارهای آخرت کسل و بی‌حال باشد. دریغا! ما در زمانی زندگی می‌کنیم که معارف دین و معالم هدایت کهنه و فراموش شده است. تنها مخلصان و سر سپردگان به حق در این روزگار نجات یابند. مردانی که در عین شناخت دقیق مردم و حضور در جوامع، ناشناخته و گمنانند. آنان چراغ فروزان هدایت و تابلوی راهنمایند.

اگاه باش! همانا خدا سنت مجازات زود رس را در دنیا از شما برداشته است. اما سنت ابتلا و آزمایش بر پا است؛ چنانچه خدای سبحان فرمود:« انّ فی ذلک لآیات و ان کنا لمبتلین» ما گرفتار دورانی هستیم که نادانیها بسیار است و براهین روشن و کتابهای هدایت بی بها است. گناه و جهالت بر اهل حاکم شده و ستم و تجاوز بر آن استیلا یافته است.

راستی و صداقت کاستی پذیرفته است. دروغ فراوان شده است. در دل، بر یکدیگر کینه و خصومت برند و در زبان اظهار دوستی و محبت کنند. به خدا پناه می‌برم از این مردمی که پند‌های رسا، سودشان ندهد و حجتهای قاطع گویاشان نسازد، نشانه‌های روشن پرچم‌های راهنما و براهین کامل هدایتشان نگرداند.