13 مهر 1394, 13:51
آگاهى از مسائل سیاسى
آیت الله فیاض هرگز از مسائل سیاسى جهان اسلام غافل نبود. از اشغال کشورش توسط شوروى سابق سخت دلتنگ بود و قتل عامهاى سرزمین پدرى اش او را مى آزرد و بى سامانى مهاجران روانش را آشفته مى ساخت. او خود را در کنار مجاهدان افغانستانى مى دید و پیام رسان رنجها و مظلومیتهاى آنان درعالم خارج ـ بویژه مراکز مذهبى مهم تشیع ـ بود و در مسیر امدادرسانى به مجاهدان هر نوع همکارى مى کرد.
وى در مسائل سیاسى عراق نیز همین دیدگاه را داشت. پیش از اشغال عراق توسط غربى ها نقش مؤثر در مسائل عراق و حوزه نجف داشت و هم اکنون در عصر تنش هاى قومى و رویکرد خشونت بار سیاسى و نظامى و موضعگیرى کشور عراق در برابر متجاوزان، در کنار شخصیتهاى صاحب نفوذ و مؤثر در عرصه مسائل عراق نقش تعیین کننده دارد.
شخصیتهاى ذى نفوذ در عراق بخصوص آیات عظام سیستانى و فیاض با تماسها و اعلامیه ها مردم را به خویشتن دارى و دورى از کشت و کشتار دعوت مى کردند یکى از شاگردان ایشان مى گوید:
«من هر روز مى دیدم که در بغداد تظاهرات مى شود و اعلامیه هایى منتشر مى شود که منعکس کننده خواست مردم عراق است و هر یک چیزى مى خواهد.
یکى اضافه حقوق، یکى امنیت، دیگرى کار و... مهم تر از همه بحث انتخابات آزاد بود که با اعلامیه هایى از سوى آیات عظام سیستانى و فیاض حمایت مى شد. اعلامیه هاى آن دو بزرگوار که در سطح وسیعى در شهرهاى عراق ـ بغداد، کاظمین و... ـ پخش مى شد حاوى دو نکته مهم بود:
1 - قتل و هر تعرض به مال و جان مردم و حتى بعثى ها را جایز نمى دانستند.
2 - خواستار انتخابات آزاد بودند.»[19]
منبع:فرهیختگان تمدن شیعه
در خصوص عرفان، حدیث و کلام اسلامى که در لابهلاى آن اشعارى دیده مىشود. این کتاب به زبان فارسى و عربى است.
 ,عبدالصمد همدانى بحرالمعارف را در کربلا به رشته تألیف درآورد و نسخههاى خطى از آن در کتابخانههاى معتبر ایران از جمله آستان قدس رضوى، کتابخانه آیتاللَّه مرعشى و کتابخانههاى نجف و کربلا نگاهدارى مىشود. چاپ سنگى آن در ایران در یک مجلّد رحلى و در 550 ص به سال 1293ه .ش در تبریز انجام پذیرفته است. در بمبئى (هند) نیز به طبع آن اقدام کردهاند.
 ,طبع جدید بحرالمعارف در سه مجلّد با قطع وزیرى و تحقیق و ترجمه آقاى حسین استاد ولى در پاییز 1370ه .ش توسط انتشارات حکمت صورت گرفته است.
 ,کتابى تحت عنوان «شرح معارج الاصول محقق حلّى» در اصول فقه را نیز به عبدالصمد همدانى نسبت دادهاند که در واقع این اثر از آنِ سید عبدالصمد حسینى از احفاد میر سید على همدانى است.
کتابخانه هادی
پژوهه تبلیغ
ارتباطات دینی
اطلاع رسانی
فرهیختگان