13 مهر 1394, 13:51
اسوه شکیبایى
آیت الله شیخ محمدتقى آملى، در حالى که پدرش در تبعید و اداره دو خانواده را باید به دوش مى کشید، شکیبایى خود را از دست نداد و همه سختى هایى را که به سوى او روى آورده بود، نعمت مى دانست نه نقمت. وى در این مورد مى گوید:
«چه از درى مطرود مى شدم، بابى به قاضى الحاجات بر خود مفتوح مى دیدم و چنان چه انسان سالکى مى بودم، طریق روشن و روش حُسنى براى سلوک خود مى دیدم و با همه این احوال، شوق تحصیل مرا قائدى به خیر بود و با هجوم فتنه ها و محنت ها، دست از طلب برنداشتم و در سال 1327 هـ .ق. به خود باز آمدم و به محضر «شیخ رضا نورى مازندرانى» به مدرسه منیره رفتم.»([53])
منبع:فرهیختگان تمدن شیعه
در خصوص عرفان، حدیث و کلام اسلامى که در لابهلاى آن اشعارى دیده مىشود. این کتاب به زبان فارسى و عربى است.
,عبدالصمد همدانى بحرالمعارف را در کربلا به رشته تألیف درآورد و نسخههاى خطى از آن در کتابخانههاى معتبر ایران از جمله آستان قدس رضوى، کتابخانه آیتاللَّه مرعشى و کتابخانههاى نجف و کربلا نگاهدارى مىشود. چاپ سنگى آن در ایران در یک مجلّد رحلى و در 550 ص به سال 1293ه .ش در تبریز انجام پذیرفته است. در بمبئى (هند) نیز به طبع آن اقدام کردهاند.
,طبع جدید بحرالمعارف در سه مجلّد با قطع وزیرى و تحقیق و ترجمه آقاى حسین استاد ولى در پاییز 1370ه .ش توسط انتشارات حکمت صورت گرفته است.
,کتابى تحت عنوان «شرح معارج الاصول محقق حلّى» در اصول فقه را نیز به عبدالصمد همدانى نسبت دادهاند که در واقع این اثر از آنِ سید عبدالصمد حسینى از احفاد میر سید على همدانى است.
کتابخانه هادی
پژوهه تبلیغ
ارتباطات دینی
اطلاع رسانی
فرهیختگان