13 مهر 1394, 15:28
آثـار
1. السرائر الحاوى لتحریر الفتاوى.
این کتاب مهم ترین کتاب ابن ادریس است که ارزش و اعتبار آن پس از قرن ها، هنوز به قوت خود باقى است سرائر افزون برارزش فقهى آن، ارزش حدیثى قابل توجهى داردزیرا آخرین باب آن (باب النوادر) شامل گزیده اى از کتاب هاى مَشیخه و رُوات است.
ابن ادریس بین سال هاى 587 ـ 588 هـ .ق. مشغول تألیف این کتاب بوده است.([28])
امتیازات کتاب سرائر عبارتند از:
الف) اشتمال بر ابواب فقه.
ب) ابداع و ابتکار در دسته بندى مباحث و ترتیب آن ها.
ج) دور بودن از ایجاز مُخِلّ و اطناب مُمِلّ.
د) شیوه نگارش جالب و روان.([29])
یکى از عواملى که باعث شد ابن ادریس این کتاب را به رشته تحریر در آورد، شکستن جو تقلیدى بود که از زمان شیخ طوسى به وجود آمده بود. عظمت علمى شیخ طوسى سبب شد حوزه علمیّه شیعه یک قرن به تقلید از آراى شیخ طوسى بپردازد. در چنین شرایطى، ابن ادریس به نقد فتواهاى شیخ طوسى پرداخت و به نوآورى در فقه همت گماشت.
2. «مختصر التبیان من تفسیر القرآن و النکت المستخرجة من کتاب التبیان»: این کتاب را در سال 582 هـ .ق. نوشته و نسخه هاى زیادى از آن موجود است این کتاب در سال 1409 هـ .ق. از سوى کتابخانه آیت الله مرعشى نجفى، در دو جلد چاپ و منتشر شد. و شامل تفسیر قرآن از سوره بقره تا سوره زلزال است.([30])
3. التعلیقات على التبیان: این کتاب حاشیه بر «تبیان» شیخ طوسى است.
4. رساله اى در معنى ناصب: خطى است.
5. مناسک: خطى است.
6. رساله اى در تکلیف: خطى است.
7. رساله اى در مضایقه و مواسعه در فقه: خطى است.
8. اجوبة المسائل:([31]) خطى است.
منبع:فرهیختگان تمدن شیعه
در خصوص عرفان، حدیث و کلام اسلامى که در لابهلاى آن اشعارى دیده مىشود. این کتاب به زبان فارسى و عربى است.
 ,عبدالصمد همدانى بحرالمعارف را در کربلا به رشته تألیف درآورد و نسخههاى خطى از آن در کتابخانههاى معتبر ایران از جمله آستان قدس رضوى، کتابخانه آیتاللَّه مرعشى و کتابخانههاى نجف و کربلا نگاهدارى مىشود. چاپ سنگى آن در ایران در یک مجلّد رحلى و در 550 ص به سال 1293ه .ش در تبریز انجام پذیرفته است. در بمبئى (هند) نیز به طبع آن اقدام کردهاند.
 ,طبع جدید بحرالمعارف در سه مجلّد با قطع وزیرى و تحقیق و ترجمه آقاى حسین استاد ولى در پاییز 1370ه .ش توسط انتشارات حکمت صورت گرفته است.
 ,کتابى تحت عنوان «شرح معارج الاصول محقق حلّى» در اصول فقه را نیز به عبدالصمد همدانى نسبت دادهاند که در واقع این اثر از آنِ سید عبدالصمد حسینى از احفاد میر سید على همدانى است.
کتابخانه هادی
پژوهه تبلیغ
ارتباطات دینی
اطلاع رسانی
فرهیختگان