1 خرداد 1395, 10:22
حسادت يا همان حس بدخواهي و آرزوي زوال نعمت ديگران را داشتن، صفتي نكوهيده است كه خود، ناهنجاريهاي اخلاقي فراواني را به دنبال دارد. از قديم گفتهاند: «حسود هرگز نياسود». اين عبارت حكيمانه، بيانكننده درد و رنج برخاسته از بيماري حسادت براي حسود است. درحقيقت، حسادت نوعي بيماري روحي است كه درد و رنج آن كاملاً احساس ميشود. «اضطراب جانكاه و حزن تاريكي كه از حسد بر دل حسود افتاده، دائم روحش را فشرده و آتش فناناپذيري را براي سوزانيدن جان او فروزان ميسازد. »حسود هميشه در آتش حسد خود ميسوزد و لحظهاي آسايش خاطر ندارد؛ زيرا برخلاف مطلوب او دامنه نعمت و بخشش خداوندي نامحدود است و خداوند نيز به هر كه بخواهد، از نعمت خود ميدهد. ازاين رو، زنگار غم از لوح دل حسود هرگز زدوده نميشود تا از حسادت خويش دست بردارد.
در خصوص عرفان، حدیث و کلام اسلامى که در لابهلاى آن اشعارى دیده مىشود. این کتاب به زبان فارسى و عربى است.
,عبدالصمد همدانى بحرالمعارف را در کربلا به رشته تألیف درآورد و نسخههاى خطى از آن در کتابخانههاى معتبر ایران از جمله آستان قدس رضوى، کتابخانه آیتاللَّه مرعشى و کتابخانههاى نجف و کربلا نگاهدارى مىشود. چاپ سنگى آن در ایران در یک مجلّد رحلى و در 550 ص به سال 1293ه .ش در تبریز انجام پذیرفته است. در بمبئى (هند) نیز به طبع آن اقدام کردهاند.
,طبع جدید بحرالمعارف در سه مجلّد با قطع وزیرى و تحقیق و ترجمه آقاى حسین استاد ولى در پاییز 1370ه .ش توسط انتشارات حکمت صورت گرفته است.
,کتابى تحت عنوان «شرح معارج الاصول محقق حلّى» در اصول فقه را نیز به عبدالصمد همدانى نسبت دادهاند که در واقع این اثر از آنِ سید عبدالصمد حسینى از احفاد میر سید على همدانى است.
کتابخانه هادی
پژوهه تبلیغ
ارتباطات دینی
اطلاع رسانی
فرهیختگان