4 آبان 1396, 17:31
قال رسول الله (ص):
«اَدِمِ الطّهارة یُدیمُ عَلَیکَ الرِّزْقُ»
(بحارالانوار، ج 1، 105، ص 16)
حضرت رسول اکرم (ص) فرمود:
«دائماً با طهارت باش تا روزیت ادامه پیدا کند»
(برگرفته از: مبادی اخلاق در قرآن، آیت الله جوادی آملی)
یکی از اصحاب رسول اکرم (ص) نزد آن حضرت از تنگدستی شکایت کرد. آن حضرت فرمود:
«اگر دائماً با طهارت باشی، روزی تو ادامه مییابد»
خداوند که رازق است بر طبق مصلحت، برای برخی، روزی زیاد و برای بعضی، روزی کم مقدر میکند؛ ولی انسان طاهر و پاکدامن را تهیدست نمیگذارد و روزی او را تأمین میکند. البته از آنجا که آلودگی «درکات» دارد، طهارت نیز «درجات» خواهد داشت؛ بنابراین رزق هم اقسامی پیدا میکند.
این حدیث، معارف زیادی را در بر دارد. معنای دوام طهارت تنها این نیست که انسان، همیشه با وضو باشد؛ وضوی دائم یکی از اقسام طهارت است؛ مثلاً کسی که اهل کار و کسب نیست، طاهر نیست. چون برای کسی که بخواهد خود و عایله خود را تأمین کند، کسب واجب است و او هرگز آلودگیِ ترک کسب را نمیتواند با وضوی دایمی ترمیم کند. چون دائم الوضو بودن، کاری مستحب و ترک کسب، کاری حرام است و حرام را نمیشود با مستحب جبران کرد. اگر کسی دائم الطهارة باشد، اولاً وظیفههای فقهی خود را میشناسد و آنگاه به آنها عمل میکند. کاسب طاهر، حلال میخرد و حلال میفروشد و احتکار، گران فروشی و کمفروشی نمیکند.
«وَیْلٌ لِّلْمُطَفِّفِینَ الَّذِینَ إِذَا اکْتَالُواْ عَلَى النَّاسِ یَسْتَوْفُونَ وَإِذَا کَالُوهُمْ أَو وَّزَنُوهُمْ یُخْسِرُونَ»[1]
منبع: مبادی اخلاق در قرآن، جوادی آملی (آیت الله)، عبدالله؛ ص 189.
در خصوص عرفان، حدیث و کلام اسلامى که در لابهلاى آن اشعارى دیده مىشود. این کتاب به زبان فارسى و عربى است.
 ,عبدالصمد همدانى بحرالمعارف را در کربلا به رشته تألیف درآورد و نسخههاى خطى از آن در کتابخانههاى معتبر ایران از جمله آستان قدس رضوى، کتابخانه آیتاللَّه مرعشى و کتابخانههاى نجف و کربلا نگاهدارى مىشود. چاپ سنگى آن در ایران در یک مجلّد رحلى و در 550 ص به سال 1293ه .ش در تبریز انجام پذیرفته است. در بمبئى (هند) نیز به طبع آن اقدام کردهاند.
 ,طبع جدید بحرالمعارف در سه مجلّد با قطع وزیرى و تحقیق و ترجمه آقاى حسین استاد ولى در پاییز 1370ه .ش توسط انتشارات حکمت صورت گرفته است.
 ,کتابى تحت عنوان «شرح معارج الاصول محقق حلّى» در اصول فقه را نیز به عبدالصمد همدانى نسبت دادهاند که در واقع این اثر از آنِ سید عبدالصمد حسینى از احفاد میر سید على همدانى است.
کتابخانه هادی
پژوهه تبلیغ
ارتباطات دینی
اطلاع رسانی
فرهیختگان