عقلانیت و تعارض با عذاب های اخروی!‌

مقدمه

در ارتباط با همین ویژگی اصلی قیامت (روز جزا بودن) پرسشها و شبهات مهمی مطرح شده است که پاسخگویی به آنها لازم و ضروری است. برخی از این اشکالات در مورد اصل نظام مجازات در عالم آخرت و برخی از آنها در ارتباط با نوع مجازات در آن عالم و برخی از آنها درباره برخی از آموزه‌های دینی در این باره است.

در سه شماره قبل به شبهات و مسائل ذیل پرداختیم:

1- فلسفه مجازات اخروی چیست؟ 2- چگونه می‌توان باور کرد که خدای عظیم و رحیم بنده ضعیف و حقیر خود را عذاب کند؟ 3- با عنایت به اینکه تناسب میان جرم و مجازات امر مسلم عقلی است چگونه خداوند برای گناهان کوچک و محدود، مجازاتهای بزرگ و سنگین و گاه نامحدود وضع می‌کند؟ مسئله خلود در آتش؛ مشمولان خلود در جهنم؛ توجیه «خلود در آتش» مخالف صریح قرآن و روایات.‌
شبهه چهارم: با توجه به وعده‌هایی که در قرآن کریم جهت مغفرت گناهکاران داده شده است چگونه می‌توان به عقوبت اخروی یقین کرد و از ترس آن از انجام گناه دست کشید؟

پاسخ: اولاً: هر چند آیاتی که بر مغفرت و رحمت الهی در جهان آخرت دلالت دارد فراوان است و یقینا بسیاری از گناهکاران مشمول مغفرت پروردگار و شفاعت شفیعان واقع می‌شوند اما از طرف دیگر آیاتی که بر عذاب و عقوبت اخروی دلالت دارد کمتر از آنها نیست. قرآن در بسیاری از آیات از حالات جهنمیان به گونه‌ای گزارش می‌کند که شکّی برای انسان در اصل وقوع عقوبت باقی نمی‌گذارد. علاوه بر این از افرادی سخن می‌گوید که شفاعت شفعا که تجلی کامل مغفرت الهی در آخرت است شامل حال آنها نخواهد شد و به همین دلیل به عذاب دوزخ گرفتار آمده‌اند. مثلاً در سوره مدّثر آمده است: هر کس در گرو اعمال خویش است مگر اصحاب یمین که در باغهای بهشت‌اند و از مجرمان می‌پرسند که چه چیز شما را به دوزخ وارد ساخت؟ می‌گویند ما از نمازگزاران نبودیم و اطعام مستمند نمی‌کردیم و پیوسته با اهل باطل همنشین و همصدا بودیم و همواره روز جزا را انکار می‌کردیم تا زمانی که مرگ ما فرا رسید. از این رو شفاعت شفاعت کنندگان به حال آنها سودی نمی‌بخشد.( مدّثّر / 48ـ38)

در جای دیگر آمده است:

خداوند به آنها می‌گوید: «در صف گروههای مشابه خود از جن و انس در آتش وارد شوید هر زمان که گروهی وارد می‌شوند گروه دیگر را لعن می‌کنند تا همگی در آن قرار گیرند». گروه پیروان درباره پیشوایان خود می‌گویند: «خداوندا اینها بودند که ما را گمراه ساختند پس کیفر آنها را از آتش دو برابر کن... و پیشوایان آنها به پیروان خود می‌گویند: شما امتیازی بر ما نداشتید پس بچشید عذاب را در برابر آنچه انجام می‌دادید. کسانی که آیات ما را تکذیب کردند و در برابر آن تکبر ورزیدند هرگز درهای آسمان به رویشان گشوده نمی‌شود و هیچ گاه داخل بهشت نخواهند شد مگر اینکه شتر از سوراخ سوزن بگذرد این گونه گنهکاران را جزا می‌دهیم. برای آنها بستری از آتش دوزخ و روی آنها پوششهایی است... بهشتیان، دوزخیان را ندا می‌دهند که آنچه را پروردگارمان به ما وعده داده بود همه را حق یافتیم آیا شما هم. آنچه را پروردگارتان به شما وعده داده بود حق یافتید؟ گفتند بلی... دوزخیان، بهشتیان را صدا می‌زنند که مقداری آب یا از آنچه خدا به شما روزی داده به ما ببخشید آنها می‌گویند: خداوند اینها را بر کافران حرام کرده است...( اعراف / 51ـ38)

این گونه آیات که در قرآن کم نیست نه تنها بر امکان عقوبت بلکه بر فعلیت و وقوع آن به وضوح هر چه تمامتر دلالت دارد.

ثانیا: هر چند نسبت به وقوع عقوبت در آخرت یقین پیدا نکنیم اما می‌دانیم انجام گناه به حکم عقل و شرع موجب استحقاق عقوبت است و احتمال وقوع عقوبت ـ آن هم عقوبت سخت و سنگین اخروی با توجه به استحقاق آن ـ کافی است که انسان را دچار بیم و هراس ساخته و از ارتکاب گناه باز دارد.

شبهه پنجم: نوع عقاب مقرّر در آیات و روایات برای مجرمان، به دلیل شدت زیاد، از حد توان و ظرفیت وجودی بشر خارج است. مسئله مورد نظر در این شبهه این است که مجازات شدیدی که برای گنهکاران ذکر شده است چیزی نیست که در حد طاقت و تحمل و ظرفیت وجودی هیچ انسانی باشد قهرا عقل نمی‌تواند وجود این گونه عقوبتها را بپذیرد.‌