گفتگوی دختر و پسر قبل از ازدواج چه حکمی دارد؟

پرسش:

گفتگوی دختر و پسر قبل از ازدواج چه حکمی دارد؟

پاسخ:

پاسخ: بعد از نگاه، گفتگوی پسر با دختر از مهم ترین نمودهای ارتباطی آن ها به شمار می رود. حال باید دید این مسئله از دیدگاه قرآن چه حکمی دارد؟ آیا دختر و پسر می توانند با یکدیگر به گفتگو بنشینند؟ با یکدیگر بحث علمی داشته باشند یا خیر؟ بررسی این مهم، پژوهش گسترده ای را می طلبد، ولی به اجمال باید گفت: قرآن کریم به این مسئله اشاره دارد و صدور جواز اصل گفت و‌ شنود همراه با شرایط آن را بیان کرده؛ می فرماید: «فَلاَ تَخْضَعْنَ بِالْقَوْلِ فَیطْمَعَ الَّذِی فِی قَلْبِهِ مَرَضٌ وَقُلْنَ قَوْلاَ مَعْرُوفاً» پس به نرمی (و ناز) سخن مگویید، تا کسی که در دلش (نوعی) بیماری است طمع ورزد؛ و سخنی پسندیده بگویید. مفهوم این کلام الهی این است که زن و مرد، و دختر و پسر می توانند با یکدیگر صحبت کنند، ولی با دو شرط: 1. محتوای سخن در این زمینه می فرماید: «قُلْنَ قَوْلاَ مَعْرُوفاً» سخن شایسته باید گفت، نه اینکه سخنان مهیج و تحریک کننده مانند عزیزم، جانم، فدات شوم، دوستت دارم و ... به یکدیگر بگویند. 2. کیفیت سخن سخن گفتن زن با مرد و دختر با پسر نباید با ناز و عشوه باشد؛ بلکه باید به فرمودۀ قرآن «لاَ تَخْضَعْنَ» یعنی با نرمی و خضوع( نازکی) در گفتار همراه نباشد؛ زیرا این‌گونه سخن گفتن باعث تحریک انسان می شود؛ از این رو قرآن این تدبیر را برای سالم‌سازی جامعه اتخاذ کرد و فرمود: «فَیطْمَعَ الَّذِی فِی قَلْبِهِ مَرَضٌ» بیمار دلان با این سخنان طمع پیدا می کنند. سخنان کذایی با شیوه ای تحریک آمیز، در وهلهه اول دل های بیمار و آنان‌که جنون جنسی دارند را به هوس می اندازد و باعث شعله ور شدن غریزه شهوتش در آن ها می شود و در وهله دوم، امنیت خود دختر و زن را به مخاطره می اندازد و شکی نیست که هم بهداشت روانی افراد باید حفظ شود و هم امنیت جانی و روانی آنان. در نتیجه دختر و پسر و زن و مرد درباره مباحث علمی، پاسخ گویی به پرسش ها و مانند این ها، با همکار، همکلاس، استاد و ... به شرط آنکه قصد لذت بردن در کار نباشد و ایمن از آلوده شدن به گناه باشند، سخن می گویند. آیت الله سید محمد کاظم طباطبایی یزدی ـ از فقهای بزرگ ـ می نویسد: شنیدن صدای زن در صورتی که تلذذ و ریبه نباشد، جایز است.