نماز؛ زیربنای رستگاری و هدایت

نماز عبادتی است که در شریعت همه پیامبران بوده است. نماز ستون و پایه دین می‌باشد، ایمان و اعتقاد به خدا بدون نماز و پرستش خدا امکان پذیر نیست. زیر بنا و زمینه عملی رستگاری و پرهیزکاری و قرار گرفتن در مسیر ایمان، نماز است. نماز دارای روح و پیکری است. پیکر نماز اعمال و اذکار است و روح نماز توجه به خدا و حضور قلب می‌باشد. در روز قیامت اولین سئوالی که از انسان می‌شود نماز می‌باشد اگر قبول نشد ما بقی اعمال هم رد می‌شود. انسان به وسیله نماز در صدد معالجه نفس و بسط کمالات معنوی بر می‌آید. البته نمازی تاثیر واقعی خود را در زندگی انسان خواهد گذاشت که با خشوع و حضور قلب همراه باشد. خشوع روح نماز است، اگر در رکوع، سجود، قرائت و تسبح را جسم نماز بدانیم، حضور قلب و توجه درونی به حقیقت نماز و خدایی که با او راز و نیاز می‌شود روح نماز است. خشوع در واقع چیزی جز حضور قلب توام با تفکر و احترام و تعقل نیست. مومنان واقعی به نماز به عنوان کالبدی بی روح نمی نگرند، بلکه تمامی توجه آنها به باطن و معنا و تاثیر نماز می‌باشد.‌

بسیاری از افراد تلاش می‌کنند که در نماز خشوع و توجه داشته باشند ولی موفق نمی شوند، لذا برای تحصیل خشوع در نماز باید به این امور توجه کرد: تلاش بر اینکه دنیا در نظر انسان کوچک و خدا در نظرش بزرگ باشد تا در نماز و رازونیاز مسائل دنیوی، حضور قلب و توجه به خدا را به هم نزند. عبادت در مکان هایی که ساده و خالی از زرق و برق باشد.

انتخاب محل و مکان نماز در توجه به معنا و محتوای نماز نقش زیادی دارد، بهتر است در محل عبور و مرور مردم و در مقابل عکس و آینه، اشیا و چیزهایی که ذهن انسان را به خود مشغول می‌کند، نماز نخوانیم.‌

آشنایی به معنی نماز و فلسفه اذکار عامل موثر دیگری می‌باشد. دانستن معانی و مفاهیم کلمات و جملاتی که در نماز ذکر می‌شود و توجه به آن در نماز می‌تواند حضور ذهن و خشوع را طی نماز خواندن حفظ نماید. همچنین خواندن نماز در اول وقت با توجه به زمان زیاد، می‌تواند باعث حضور قلب شود. زیرا نماز خواندن در آخر وقت، تندخوانی اذکار و عجله در اتمام آن را موجب می‌شود.

پیامبر اکرم (ص) می‌فرمایند: فردای قیامت شفاعت من نمی رسد به کسی که نماز واجب را از وقت آن به تاخیر بیندازد. همچنین امام رضا(ع) می‌فرمایند: نمازها را در وقتهایش بخوانید زیرا بنده خدا نمی تواند حوادث را پیش بینی کند، پس اگر وقت نماز واجب بر بنده ای فرا رسد و او عمداً به آن اهمیت ندهد، همان او خطا کار است. پس فضیلت خواندن نماز در اول وقت در روایات و احادیث سفارش شده است، بهتر است که فرد به بهانه کار نماز را تاخیر نیندازد، بخصوص در جامعه کنونی که مشغله‌ها و دغدغه‌های زندگی اجتماعی فراوان گشته و تمرکز و آرامش روحی انسان را به هم زده است، خواندن نماز در اول وقت را لازم می‌سازد.‌‌ آیات و روایات زیادی در نحوه خواندن نماز و عبادت کردن خدا وجود دارد: نماز خواندن و عبادت مامورانه: یعنی طبق دستور و فرمان خدا بدون کم و زیاد نماز بخوانیم. عبادت آگاهانه: بدانیم مخاطب و معبود ما کیست و تنها خدای یگانه مورد پرستش می‌باشد.

عبادت خالصانه: خلوص نیت و اخلاص در نماز داشته باشیم. عبادت خاشعانه و عبادت مخفیانه: پیامبر (ص) فرمودند: عبادتی بزرگترین پاداش را دارد که پنهانی باشد. عبادت عاشقانه:پیامبر (ص) فرمودند: برترین مردم کسی است که عاشق عبادت باشد. رعایت این اصول باعث می‌شود تا نماز تاثیرات معنوی خود را در زندگی فرد داشته باشد.