قضای دنيوی و اخروی

خداوند به عنوان حاکم وقتي حکم کرد، به شکل قضاي الهي ظهور مي يابد. حکم و قضاي الهي به دو شکل خواهد بود:

 1. قضاي دنيوي؛

 2. قضاي اخروي.

    از آنجا که خداوند سريع الحساب است(بقره، آيه 202) همه چيز را به سرعت حساب مي کند؛ با اين همه به علت محدوديت هاي دنيوي حساب نهايي و داوري تمام و کمال در قيامت و آخرت خواهد بود؛ ولي اين بدان معنا نيست که اصولاخداوند در دنيا حسابرسي ندارد، بلکه حسابرسي مي کند و حتي پاداش و کيفر مي دهد.

    بر همين اساس وقتي کساني در دنيا گناه و خطا مي کنند خداوند آنان را به سرعت محاسبه و مجازات مي کند تا تنبيه شده و به راه درست و راست بازگردند؛ از طرف ديگر برخي از کساني را که در گناه و کفر به غايت مي رسند و حاضر به تغيير و توبه و استغفار نيستند در همين دنيا مجازات کرده و سپس آنان را در آخرت نيز مجازات خواهد کرد. پس وقتي حجت بر انسان ها تمام شد و به سخن ديگر حجت بالغه الهي به اتمام رسيد، در همين دنيا مجازات خواهند شد و تاخيري در مجازات آنان صورت نمي گيرد.(يونس، آيه 54)

    در آيات قرآني بيان شده که خداوند به عنوان سريع الحساب؛ حسابرسي کاملي از برخي از اقوام داشته و آنان را در همين دنيا مجازات کرده و در آخرت نيز مجازات خواهد کرد.(حاقه، ايه 7؛ قصص، ايات 40 و 81)

    بر همين اساس کساني که کار خوب و نيک انجام مي دهند افزون بر محاسبه و پاداش اخروي در همين دنيا نيز از پاداش هاي الهي بهره مند مي شوند.

    پس قضا و حکم الهي دو شکل است:

 1 . محدود و دنيوي(حاقه ، آيه 69؛ يونس، آيات 47 و 54) ؛

 2. غير محدود و اخروي(زمر، آيات 69 و 75)

     روزنامه كيهان، شماره 21024 به تاريخ 15/1/94، صفحه 6 (معارف)