13 مهر 1394, 13:51
ارتباط با امام خمینى
علاّمه عسکرى که از شاگردان حضرت امام خمینى در درس کلام و عقاید است، راجع به ارتباطش با حضرت امام در عراق مى گوید:
«در عراق، بعد از تبعید امام، به محض ورود ایشان به بغداد، با دو نفر از دوستان به پیشواز ایشان رفتیم و در کاظمین، به خدمت ایشان رسیدیم. آن روز، اتفاقاً هیچ کس دیگرى نیامده بود. من آمده بودم با شهید حاج عبدالصاحب دخیل ـ که بعثى ها او را در حوض اسید نیتریک انداختند ـ و شهید محمّدهادى السبیتى. عرض کردیم: چه دستورى مى فرمایید؟ چه کمکى از ما بر مى آید؟ فرمودند: نه، کارى نداریم البته من آن روزها ـ همان طور که که شما اشاره کردید ـ در رأس سیاست شیعه در عراق بودم و «جماعة علماء بغداد و الکاظمیة» را اداره مى کردم که شبیه «جامعه روحانیت مبارز تهران» بود و لذا نمى توانستم هیچ رابطه ظاهرى با ایشان برقرار کنم چون براى هر دو طرف، گرفتارى درست مى شد... غیر از آن نوبت، سه بار دیگر هم در نجف به دیدنشان رفتم که شبانه رفتم و بحث سیاسى نکردیم[23]».
منبع:فرهیختگان تمدن شیعه
علامه عبدالحسین امینى مىگوید: چند فصل از آن را به خط مؤلف دیدهام که در خاتمه فصل احیاءالموات عبدالصمد همدانى نوشته بود. «این آخرین نوشتهاى است که بر قلم مؤلف گناهکارش عبدالصمد همدانى در کربلاى حسینى روان گشت در حالى که بر هجرت نبوى 1195 سال مىگذشت.» این شرح به خوبى موید آن است که مؤلف در فقه، اصول، حدیث و زبان و ادبیات عرب تبحرى وافر داشته است. شیخ آقا بزرگ تهرانى نوشته است: بخشى از آن را، از بحث لقطه تا مواریث، به خط عبدالصمد همدانى نزد سادات آل خراسان در نجف دیدم که حاوى نقل قولهاى وى، احادیث و تحقیقات زیادى بود و به نظر مىرسد از ریاض المسایل و حیاض الدلائل سید على طباطبائى مفصلتر باشد.
کتابخانه هادی
پژوهه تبلیغ
ارتباطات دینی
اطلاع رسانی
فرهیختگان