13 مهر 1394, 15:28
شاگردان و راویان
1. نجیب الدین محمّد بن نما (متوفا: 645 هـ .ق.) از فرزانگان و دانشوران نامى شهر حلهاست. او مدرسه اى کنار مقام منسوب به صاحب الزمان(علیه السلام) در حله تأسیس کرد. وى در محلّه جباویین حله مدفون گردید. شیعیان آن دیار به زیارت بارگاهش مى روند.([22])
ابن نما در 80 سالگى بدرود حیات گفت. کتاب «مثیر الاحزان» و «شرح الثار فى احوال المختار» راجع به انتقام از کشندگان حضرت امام حسین(علیه السلام) از تألیفات اوست.([23])
2. سید فخار موسوى (متوفا: 630 هـ .ق.) از فقیهان شهر تاریخى حلّه است. او وارث اندوخته هاى علمى ابن ادریس است.([24])
کتاب معروف او، «الحجة الذاهب الى تکفیر ابی طالب» درباره ایمان ابی طالب، پدر امیرالمؤمنین(علیه السلام) است.
3. محیى الدین محمّد بن عبدالله بن على بن زهره.
4. على بن یحیى خیاط.
5. احمد ابن مسعود اسدى.
6. على بن ابراهیم علوى عریضى.
7. شیخ جعفر بن نما.
8. حسن بن یحیى بن سعید حلّى.([25])
وى پدر محقق ابوالقاسم جعفر است و پسر عموى محقـق حلّى و نـوه دختـرى ابن ادریـس حلّى مى باشد و محقق حلّى از او روایت مى کند.([26])
وى از پرهیزکارترین و زاهدترین علماى زمان خود بود. او از مشایخ روایتى علاّمه حلّى است و از محقق حلّى، سید محى الدین محمّد بن عبدالله بن زهره و نجیب الدین محمّد بن نماروایت مى کند.([27])
منبع:فرهیختگان تمدن شیعه
علامه عبدالحسین امینى مىگوید: چند فصل از آن را به خط مؤلف دیدهام که در خاتمه فصل احیاءالموات عبدالصمد همدانى نوشته بود. «این آخرین نوشتهاى است که بر قلم مؤلف گناهکارش عبدالصمد همدانى در کربلاى حسینى روان گشت در حالى که بر هجرت نبوى 1195 سال مىگذشت.» این شرح به خوبى موید آن است که مؤلف در فقه، اصول، حدیث و زبان و ادبیات عرب تبحرى وافر داشته است. شیخ آقا بزرگ تهرانى نوشته است: بخشى از آن را، از بحث لقطه تا مواریث، به خط عبدالصمد همدانى نزد سادات آل خراسان در نجف دیدم که حاوى نقل قولهاى وى، احادیث و تحقیقات زیادى بود و به نظر مىرسد از ریاض المسایل و حیاض الدلائل سید على طباطبائى مفصلتر باشد.
کتابخانه هادی
پژوهه تبلیغ
ارتباطات دینی
اطلاع رسانی
فرهیختگان