13 مهر 1394, 13:51
استاد قرشى داراى سجایاى اخلاقى پسندیده، کم نظیر و مثال زدنى است. صمیمیت و خوش خلقى در معاشرت از اوصاف پسندیده اوست.
با وجود کثرت تألیفات ارزشمند، شهرت علمى و معنوى و موقعیّت ممتاز، هیچ گونه غرور و تکبّرى در دل او جاى نگرفته است.[36]
وقتى از استاد سؤال شد که در مرکز جهانى علوم اسلامى هزاران طلبه از اقصى نقاط جهان حضور دارند، در مورد آموزش آنان چه نظرى دارید، گفت:
اوّل باید اخلاق، آداب و سلوک اسلامى را آموزش دهیدسپس به سمت و سوى کلاس هاى اقتصادى، تربیتى و اجتماعى رو آورید تا طالبان علم و فضیلت، اهداف و ارزش هاى فرهنگى اسلام را به گوش ملّت هاى خود برسانند.
استاد بارها از طرف بزرگان حوزه علمیه نجف و مراجع تقلید، به القاب علاّمه، فقیه، حکیم، استاد و... مفتخر شداما او به شدّت ناراحت مى شد و توجهى به این القاب و توصیفات نمى کرد و در آثار منتشر شده اش تنها به ذکر نام خود بسنده مى کرد و از ذکر این القاب خوددارى مى نمود.
منبع:فرهیختگان تمدن شیعه
علامه عبدالحسین امینى مىگوید: چند فصل از آن را به خط مؤلف دیدهام که در خاتمه فصل احیاءالموات عبدالصمد همدانى نوشته بود. «این آخرین نوشتهاى است که بر قلم مؤلف گناهکارش عبدالصمد همدانى در کربلاى حسینى روان گشت در حالى که بر هجرت نبوى 1195 سال مىگذشت.» این شرح به خوبى موید آن است که مؤلف در فقه، اصول، حدیث و زبان و ادبیات عرب تبحرى وافر داشته است. شیخ آقا بزرگ تهرانى نوشته است: بخشى از آن را، از بحث لقطه تا مواریث، به خط عبدالصمد همدانى نزد سادات آل خراسان در نجف دیدم که حاوى نقل قولهاى وى، احادیث و تحقیقات زیادى بود و به نظر مىرسد از ریاض المسایل و حیاض الدلائل سید على طباطبائى مفصلتر باشد.
کتابخانه هادی
پژوهه تبلیغ
ارتباطات دینی
اطلاع رسانی
فرهیختگان