حسد

امام صادق علیه السلام فرمودند:

الحاسِدُ مُضِرُّ بِنَفْسِهِ قَبْلَ أَنْ یُضُرّ بِالَمحْسُودِ [1]

شخص حسود پیش از آن‌که به محسود زیان برساند به خودش ضرر مى‌رساند.

شرح کوتاه‌

روح حسد این است که انسان نتواند دیگران را در نعمتى ببیند و کوشش کند به نحوى آن نعمت از آنها سلب گردد و یا از طریق دیگرى زیانى بر آنها وارد شود.

در واقع حسود همیشه به صورت یک عامل عقب‌ماندگى فعالیت مى‌کند نه یک عامل پیشرو.

حسد یک بیمارى بزرگ اخلاقى است و از نظر روانى حسود بیش از هرکس خودش مى‌سوزد و آب مى‌شود و عقب مى‌ماند و تحقیر مى‌گردد، پس چه بهتر که بکوشد از دیگران پیشى بگیرد نه این که دیگران را به عقب بکشاند.

منبع: کتاب یکصد وپنجاه درس زندگی ،تألیف آیت الله العظمی مکارم شیرازی

پی نوشت:
• [1] . بحارالانوار، جلد 73، صفحه 225.