13 مهر 1394, 13:51
زهد و پرهیزکارى
مقرّم سختى هاى فراوانى را در طول زندگى متحمّل شد و به خاطر مناعت طبعى که داشت به اندک از مادیّات و حدّ نیاز ضرورى خود و خانواده اش از دنیا و زخارف آن بسنده کرده و هرگز دنبال ثروت اندوزى نبود. تنها عشق و دلخوشى او، تدریس علوم اهل بیت(علیهم السلام)و اعتکاف و عبادت بود.
مقرّم با این که در زمان خود از چهره هاى مشهور بود و از طرف مراجع عصرش پیشنهادهایى مبنى بر نمایندگى حضرات مراجع در شهرها به او داده مى شد ـ در صورت قبول به طور قطع در زندگى دنیوى ایشان تغییراتى به وجود مى آمد ـ هرگز آن ها را قبول نکرد و در ردّ این پیشنهادات مى گفت:
«اگر براى نفس آدمى در زندگى وفور و آسایش فراهم شود، نفس از بوالهوسى ها دست برنمى دارد و چه بسا انسان را در چیزهاى دیگرى فرو برد.»([15])
وى در بیشتر بیمارى ها و مشکلات به امامان معصوم(علیهم السلام) متوسّل مى شد و شفا را از آن ها مى طلبید چرا که از آن بزرگواران یاد گرفته بود طلب شفا از ائمه خصوصاً امام حسین(علیه السلام)درمان دردهاست.
منبع:فرهیختگان تمدن شیعه
علامه عبدالحسین امینى مىگوید: چند فصل از آن را به خط مؤلف دیدهام که در خاتمه فصل احیاءالموات عبدالصمد همدانى نوشته بود. «این آخرین نوشتهاى است که بر قلم مؤلف گناهکارش عبدالصمد همدانى در کربلاى حسینى روان گشت در حالى که بر هجرت نبوى 1195 سال مىگذشت.» این شرح به خوبى موید آن است که مؤلف در فقه، اصول، حدیث و زبان و ادبیات عرب تبحرى وافر داشته است. شیخ آقا بزرگ تهرانى نوشته است: بخشى از آن را، از بحث لقطه تا مواریث، به خط عبدالصمد همدانى نزد سادات آل خراسان در نجف دیدم که حاوى نقل قولهاى وى، احادیث و تحقیقات زیادى بود و به نظر مىرسد از ریاض المسایل و حیاض الدلائل سید على طباطبائى مفصلتر باشد.
کتابخانه هادی
پژوهه تبلیغ
ارتباطات دینی
اطلاع رسانی
فرهیختگان