13 مهر 1394, 13:51
«براى مرحوم آقا نورالدین خبر آوردند حاج آقا صابر به زیارت کربلا رفته و در همان جا رحلت نموده است. حاج آقا صابر از معمّرین و پیشنماز و اهل منبر و آدم معتبرى بود. آیت الله حاج شیخ عبدالکریم حائرى هم خیلى به ایشان محبت داشت. وقتى خبر درگذشت وى را به آقا نورالدین رسانیدند، سرش را روى کرسى گذاشت و این حالت قدرى طول کشید و بعد سرش را بلند کرد و گفت: این خبر صحّت ندارد، از کجا مى گوئید؟ زیرا وقتى مؤمنى از دنیا مى رود، هاتفى در میان آسمان و زمین ندا مى کند فلان مؤمن رحلت کرده است و من هر چه گوش دادم ،این ندا را نشنیدم. و بعد هم ثابت گردید که این خبر دروغ بوده است.»([65])
منبع:فرهیختگان تمدن شیعه
علامه عبدالحسین امینى مىگوید: چند فصل از آن را به خط مؤلف دیدهام که در خاتمه فصل احیاءالموات عبدالصمد همدانى نوشته بود. «این آخرین نوشتهاى است که بر قلم مؤلف گناهکارش عبدالصمد همدانى در کربلاى حسینى روان گشت در حالى که بر هجرت نبوى 1195 سال مىگذشت.» این شرح به خوبى موید آن است که مؤلف در فقه، اصول، حدیث و زبان و ادبیات عرب تبحرى وافر داشته است. شیخ آقا بزرگ تهرانى نوشته است: بخشى از آن را، از بحث لقطه تا مواریث، به خط عبدالصمد همدانى نزد سادات آل خراسان در نجف دیدم که حاوى نقل قولهاى وى، احادیث و تحقیقات زیادى بود و به نظر مىرسد از ریاض المسایل و حیاض الدلائل سید على طباطبائى مفصلتر باشد.
کتابخانه هادی
پژوهه تبلیغ
ارتباطات دینی
اطلاع رسانی
فرهیختگان