14 مهر 1394, 11:47
علامه دوانى ضمن اجازه اى که براى این شاگردش صادر نموده است، یادآور مى شود:
«مولاى سند و دانشور هوشمند (الهى اردبیلى) که بر دیگران برترى یافته و با فضایل پیوسته، از خویهاى پسندیده برخوردار گشته و بر اریکه کوشش در راه به ثمر رسانیدن تکمیل نفس نشسته و با جدیّتى فوق العاده و ذهنى استوار چون آهن و با خاطرى مستحکم به فراگیرى دانش پرداخته و اسب همّت به جولان آورده است، جلال ملّت (اشاره به لقب جلال الدین) و نیک بختى منبع رویّه و آیین و منشأ زیرکى و دین، حسین اردبیلى، که خداى ارجمند باران دانشش را بر سرزمین باطن او جارى فرماید و خویهاى پسندیده اش را در میان اقران و امثالش بیفزاید.»[29]
منبع:فرهیختگان تمدن شیعه
علامه عبدالحسین امینى مىگوید: چند فصل از آن را به خط مؤلف دیدهام که در خاتمه فصل احیاءالموات عبدالصمد همدانى نوشته بود. «این آخرین نوشتهاى است که بر قلم مؤلف گناهکارش عبدالصمد همدانى در کربلاى حسینى روان گشت در حالى که بر هجرت نبوى 1195 سال مىگذشت.» این شرح به خوبى موید آن است که مؤلف در فقه، اصول، حدیث و زبان و ادبیات عرب تبحرى وافر داشته است. شیخ آقا بزرگ تهرانى نوشته است: بخشى از آن را، از بحث لقطه تا مواریث، به خط عبدالصمد همدانى نزد سادات آل خراسان در نجف دیدم که حاوى نقل قولهاى وى، احادیث و تحقیقات زیادى بود و به نظر مىرسد از ریاض المسایل و حیاض الدلائل سید على طباطبائى مفصلتر باشد.
کتابخانه هادی
پژوهه تبلیغ
ارتباطات دینی
اطلاع رسانی
فرهیختگان