14 مهر 1394, 11:47
میرزا محمدعلى کشمیرى:
«از بزرگان متکلمین و فضلاى متبحر و اعاظم حکماء و از مشایخ علامه آخوند ملا محمدباقر مجلسى بود کما فى کتب الرجال در اجازه ى شیخ یوسف بحرانى به تقریب ذکر جمعى از فضلاى کرام که مولانا مجلسى از ایشان روایت داشت مذکور است که از آن جمله عالم علامه میرزا رفیع الدین نائینى است که از شیخ بهایى و ملاعبدالله شوشترى روایت داشت. ]وى[ از سادات طباطبا و فاضلى فقیه و افضل مجتهدین عصر خویش به شمار مى رفت...
]در ادامه از قول یکى از شاگردان میرزا رفیعا یعنى محمد مهدى بن سید محمدرضا مشهدىمتذکر مى گردد [«چون در زمان غیبت امام(علیه السلام)بر هر مکلف لازم است که در صورت تعذر اجتهاد خود در تحقیق احکام فقه بر فتاواى مجتهد حىّ عادل عمل کند لهذا من به جهت تحصیل مسایل ضرورى عبادات و تحقیق این معنا که افضل علماى عصر کیست که تقلید او توان نمود در مشهد مقدس و دارالسلطنه اصفهان و دارالفضل شیراز و مکه معظّمه و مدینه مشرفه به خدمت عالى حضرت سیادت و نقایت منقبت افادت و افاضت مرتبت قطب سپهر معرفت و حقیقت مرکز دایرهى شریعت و طریقت مشیّد اساس شریعت ممهّد قوانین حقیقت زبدهى اولاد مصطفوى خلاصه احفاد مرتضوى افضل الفضلاء اعلم العلماء میرزا رفیع الدین محمد الحسنى الطباطبایى که بسیارى از فضلاى عصر اذعان فضیلت و اعلمیت و جامعیت او نموده اند، مشرف شدم و التماس درس و استدعاى مسایل ضرورى عبادات به طریق سوال عرض نمودم، توجه فرموده بر سوال من عنایت نمود...»[36]
منبع:فرهیختگان تمدن شیعه
علامه عبدالحسین امینى مىگوید: چند فصل از آن را به خط مؤلف دیدهام که در خاتمه فصل احیاءالموات عبدالصمد همدانى نوشته بود. «این آخرین نوشتهاى است که بر قلم مؤلف گناهکارش عبدالصمد همدانى در کربلاى حسینى روان گشت در حالى که بر هجرت نبوى 1195 سال مىگذشت.» این شرح به خوبى موید آن است که مؤلف در فقه، اصول، حدیث و زبان و ادبیات عرب تبحرى وافر داشته است. شیخ آقا بزرگ تهرانى نوشته است: بخشى از آن را، از بحث لقطه تا مواریث، به خط عبدالصمد همدانى نزد سادات آل خراسان در نجف دیدم که حاوى نقل قولهاى وى، احادیث و تحقیقات زیادى بود و به نظر مىرسد از ریاض المسایل و حیاض الدلائل سید على طباطبائى مفصلتر باشد.
کتابخانه هادی
پژوهه تبلیغ
ارتباطات دینی
اطلاع رسانی
فرهیختگان