دانشنامه پژوهه بزرگترین بانک مقالات علوم انسانی و اسلامی

پرسش و پاسخ آثار وضعی گناه

گناهان انسان علاوه بر آثار اخروی آن، چه آثار وضعی در این دنیا برای انسان به همراه دارد؟
پرسش و پاسخ آثار وضعی گناه
پرسش و پاسخ آثار وضعی گناه

پرسش:

گناهان انسان علاوه بر آثار اخروی آن، چه آثار وضعی در این دنیا برای انسان به همراه دارد؟

پاسخ:

گناه دارای آثار وضعی است یعنی بسیاری از گناهان مکافاتی در این جهان دارند. به تعبیر دیگر یکی از حکمت‌های الهی در نظام آفرینش این است که نظام هستی نسبت به کردارهای انسان بی‌تفاوت نیست و در برابر نیک و بد اعمال آدمی واکنش مناسب خود را نشان می‌دهد.

قرآن مجید می‌فرماید: «و لو ان اهل القری آمنوا و اتقوا لفتحنا علیهم برکات من السماء و الارض» «اگر اهل شهرها و آبادی‌ها، ایمان می‌آوردند و تقوا پیشه می‌کردند، برکت‌های آسمان و زمین را برآنها می‌گشودیم». (اعراف - 96)

بنابراین در نظام علت و معلول کنش‌های نیک و بد آدمی در تعیین نیکبختی و نگون‌سازی انسان در همین دنیا نیز مؤثر است و بازگشت نتایج اعمال انسان به وی اختصاص به سرای آخرت ندارد.

یکی از پیامدهای گناه، پوچ شدن اعمال نیک است. در قرآن کریم 16 بار سخن از «حبط اعمال» به میان آمده و از مجموع آنها استفاده می‌شود که گناهان بزرگی، چون: کفر، شرک، تکذیب آیه‌های الهی، انکار معاد و... موجب از بین بردن اعمال نیک می‌شود. برای نمونه، تکبر و سرکشی ابلیس از فرمان الهی درباره سجده کردن آدم، موجب پوچی شش هزار سال عبادتش شد. (نهج‌البلاغه - خطبه 192)

در روایات به برخی از آثار وضعی و دنیوی گناهان اشاره شده که در اینجا فقط به اهم عناوین اصلی آن بسنده می‌کنیم:

1. قساوت قلب،       2. سلب نعمت،       3. به اجابت نرسیدن دعا

4. الحاد و انکار       5. قطع‌روزی         6. محرومیت از نماز شب

7. ناامنی از حوادث‌ها    8. قطع باران       9. فقر عمومی

10. کوتاهی عمر         11. اندوه     

خداوندا ز عصیان خسته جانم

درافتاده به ظلمت این روانم

اگر جان از گنه تاریک دارم

ولی لطف تو را نزدیک دارم

روزنامه کیهان

تاریخ انتشار: شنبه 13 مرداد ماه 1397

این موضوعات را نیز بررسی کنید:

پر بازدیدترین ها

No image

استفتائات (خطى)

No image

توضیح المسائل

No image

السؤال والجواب

No image

شرح مختصر النافع محقق حلى

علامه عبدالحسین امینى مى‌گوید: چند فصل از آن را به خط مؤلف دیده‌ام که در خاتمه فصل احیاءالموات عبدالصمد همدانى نوشته بود. «این آخرین نوشته‌اى است که بر قلم مؤلف گناهکارش عبدالصمد همدانى در کربلاى حسینى روان گشت در حالى که بر هجرت نبوى 1195 سال مى‌گذشت.» این شرح به خوبى موید آن است که مؤلف در فقه، اصول، حدیث و زبان و ادبیات عرب تبحرى وافر داشته است. شیخ آقا بزرگ تهرانى نوشته است: بخشى از آن را، از بحث لقطه تا مواریث، به خط عبدالصمد همدانى نزد سادات آل خراسان در نجف دیدم که حاوى نقل قول‌هاى وى، احادیث و تحقیقات زیادى بود و به نظر مى‌رسد از ریاض المسایل و حیاض الدلائل سید على طباطبائى مفصل‌تر باشد.

Powered by TayaCMS