13 مهر 1394, 13:51
کیفیت ارتحال
این عالم بزرگ، در حالى که مشغول نوشتن بود، احساس کرد زمان سفر به سراى جاوید فرا رسیده است. بنابراین، دست از نگاشتن کشید و به حالت احتضار رو به قبله خوابید و آیه استرجاع (اِنّا لله وَ اِنّا اِلَیْهِ راجِعُون) را بر زبان جارى ساخت و با تکرار شهادتین به جایگاه ابدى سفر نمود. وى در یکى از حجره هاى مسجد علوى تهران، همان جا که اقامه جماعت مى نمود، مدفون شد و هنوز هم مزارش مورد توجّه نمازگزاران و زائرین قرار دارد.([24])
منبع:فرهیختگان تمدن شیعه
علامه عبدالحسین امینى مىگوید: چند فصل از آن را به خط مؤلف دیدهام که در خاتمه فصل احیاءالموات عبدالصمد همدانى نوشته بود. «این آخرین نوشتهاى است که بر قلم مؤلف گناهکارش عبدالصمد همدانى در کربلاى حسینى روان گشت در حالى که بر هجرت نبوى 1195 سال مىگذشت.» این شرح به خوبى موید آن است که مؤلف در فقه، اصول، حدیث و زبان و ادبیات عرب تبحرى وافر داشته است. شیخ آقا بزرگ تهرانى نوشته است: بخشى از آن را، از بحث لقطه تا مواریث، به خط عبدالصمد همدانى نزد سادات آل خراسان در نجف دیدم که حاوى نقل قولهاى وى، احادیث و تحقیقات زیادى بود و به نظر مىرسد از ریاض المسایل و حیاض الدلائل سید على طباطبائى مفصلتر باشد.
کتابخانه هادی
پژوهه تبلیغ
ارتباطات دینی
اطلاع رسانی
فرهیختگان