قال الامام علی (ع): «أَعْجَزُ النّاسِ مَنْ عَجَزَ عَنِ اکْتِسَابِ الْإِخْوانِ، وَأَعْجَزُ مِنْهُ مَنْ ضَیَّعَ مَنْ ظَفِرَ بِهِ مِنْهُمْ»

«احبب حبیبک هـونـا ما عسـی ان یعصیک یـومـا مـا. وابغض بغیضک هـونا ما عسی ان یکون حبیبک یوما ما»

با دوستت آرام بیا, بسا که روزی دشمنت شود, و با دشمنت آرام بیا , بسـا که روزی دوستت شود.

در روایات نیز به اهمیت نقش دوست معیارهاى دوست پرداخته شده است. امام علی(ع) فرمود:

‌«غریب کسى است که او را دوست نباشد».

یکى از ویژگیهاى دوست از منظر قرآن راستگو بودن است:

«اى مؤمنان تقوا پیشه سازید و با صادقان همراه باشید».

در روایات نیز سفارش شده است از دوستى و معاشرت با دروغگویان پرهیز شود.

«از دوستى با دروغگو خودددارى کن، چون او همانند سراب است؛ دور را براى تو نزدیک و نزدیک را براى تو دور جلوه مى دهد».

از نظرقرآن یکى از ویژگى هاى بهترین دوستان،‌صالح بودن است.

«آنان که خدا و رسول را فرمان نبرند، با پیامبران و صدیقان وش هیدان و صالحان خواهند بود، و اینان چه خوب رفیقانى هستند».

معاشرت با افراد غیر صالح موجب شد که فرزند نوح از اهل نوح به حساب نیاید: «یا نوح إنّه لیس من أهلک إنّه عمل غیر صالح...؛

اى نوح! فرزندت از اهل تو نیست! او عمل غیر صالحى است».

پسر نوح با بدان بنشست خاندان نبوّتش گم شد

در قرآن از زبان کسى که دوست غیر صالح و بد بر او تأثیر گذاشته آمده است:

«اى واى بر من! کاش فلان(شخص گمراه) را دوست انتخاب نکرده بودم».

از آیات فوق استفاده مى شود که یک دوست باید ویژگى هایى مانند راست گویى و صالح بودن داشته باشد. البته صالح بودن مصادیق متعددى مانند تقوا، وفاى به عهد و امانت دارى دار