اگر اینارو بدونیم شاید دیگه غیبت نکنیم

زمانی که کلمه «غیبت» رو می شنویم، اولین چیزی که به ذهنمون می رسه «صحبت کردن» پشت سر دیگران هست. (منظور از صحبت کردن یعنی استفاده از ابزار زبان)

اما ...

من فکر می کنم ما رو یه نکته دقت نکردیم و اون تلاش شیطان برای فریب انسانه، خب افرادی هستند که با علم به اینکه در حال غیبت کردن هستند، به کارشون ادامه میدن و هر کدومشون این مسأله را توی دلشون توجیه می‌کنن و اگر یه درجه از بقیه بهتر باشن و نخوان توجیه کنن (در واقع خودشون را گول نزنن) عذاب وجدان می‌گیرند...نکته دیگر این است که خیلی ها اصلاً اهل غیبت نیستند ولی وقتی توی مجلسی حضور پیدا می‌کنن برای شاد کردن مجلس به شوخی و مزاح‌های بیش از اندازه می پردازن، زبان که مشغول میشه شیطان هم راحت تر میتونه پیش بیاد... و در ادامه حرف‌ها و شوخی‌ها به غیبت و مسخره می کشه و در نهایت بنده خدا متوجه میشه که شاد کردن دل دیگران به چه چیزهایی ختم شد...

ابزار غیبت کردن

زمانی که کلمه «غیبت» رو می شنویم، اولین چیزی که به ذهنمون می رسه «صحبت کردن» پشت سر دیگران هست.(منظور از صحبت کردن یعنی استفاده از ابزار زبان) اما ... یادمون باشه غیبت کردن فقط با زبان صورت نمی‌گیره، حتی انسان با «چشم» هم می تونه مرتکب چنین گناهی بشه.مثلاً فرض کنید در مجلسی چندین نفر نشسته‌اند که شخصی وارد می شود، اگر یکی از این افراد حاضر در مجلس در بدو ورود اون شخص، با چشم به اون فرد اشاره کند و سپس حرکاتی را با چشم انجام دهد، این هم نمونه بارزی از غیبت کردن هست حتی اگر اصلاً سخنی هم به میان نیاید! یکی دیگه از ابزارهای این کار هم به کار بردن «لحن های خاصی» در حین صحبت کردن است. مثلاً اگر فردی برای تحقیق ازدواج به نفر سومی مراجعه کرد و او اگرچه فقط در حال گزارش حقایق و مسائل اساسی و ضروری بحث است و حتی خیلی مراقب است که کلام غیرضروری هم نگوید تا بحث تبدیل به غیبت یا بدگویی مستقیم بشود ولی ممکن است او این حقایق را با یک لحن و حالت بیان خاصی بگوید که شاید از بدگویی مستقیم هم بدتر باشد. این هم نمونه دیگری از ابزارهای غیبت کردن است. به نظر می رسه چند نکته هست که اگر فرد غیبت کننده واقعاً به اون ها توجه کند، او را از غیبت بیشتر باز می دارد: ۱ – یکی از این راه‌ها برای از بین بردن این رذیله اخلاقی، توجه به پیامد‌های سوء معنوی و مادی، فردی و اجتماعی آن است. اگر انسان به این نکته توجه کنه که غیبت، اون فرد رو از چشم مردم می‌اندازد و به عنوان فردی خائن، حق‌نشناس، ضعیف‌ و نا‌توان در جامعه معرفی می‌کند و پیوند اعتماد و اطمینان رو در جامعه متزلزل می‌سازد حتی موجب از دست دادن دوستان انسان هم خواهد شد، کم کم سعی می کنه این عادت ناپسند رو ترک کنه. ۲ - غیبت‌کننده باید به این حقیقت توجه کنه که غیبت کردن یکی از نشانه‌های بارز ضعف و ناتوانی و فقدان شخصیت و عقده خود کم‌بینی است و او با غیبت کردن این صفات درونی خود رو آشکار می‌سازد و پیش از آنکه شخصیت اجتماعی طرف مقابل را بشکند، شخصیت خودش رو در هم می‌کوبه. امام علی (ع) در این باره می‌فرمایند «غیبت، کار (کوشش) ناتوان است.» (نهج البلاغه بقلم فیض الاسلام: حکمت ۴۵۳) در شرح این حکمت آمده است: «تنها وسیله ای که شخص ناتوان می تواند با آن از دشمن انتقام گیرد یا بر کسی حسد و رشک برد، غیبت است.» که همه این ها ناشی از ضعف و ناتوانی فرد است و او با این عمل زشت، این ناتوانی خود رو به جامعه نشان می‌دهد! ۳ - غیبت‌کننده از دو جهت مدیون است: اول: نسبت به خدای متعال که با امر او مخالفت کرده. دوم: نسبت به کسی که آبرویش به وسیله غیبت در خطر افتاده. اگر فرد غیبت کننده به این نکته توجه کنه که غیبت، حق‌الناس هست، چون آبروی خلق خدا رو می‌برد و ارزش آبروی هر کس مثل ارزش جان و مال اوست از طرف دیگه تا صاحب حق راضی نشود خدا او را نمی‌بخشد، و چه بسا او غیبت می‌کند و دسترسی برای جلب رضایت طرف مقابل پیدا نمی‌کنه و این بار گناه برای همیشه بر دوش او می‌ماند. اگر غیبت‌کننده در این امور دقت کنه حتما از کار خودش پشیمان و منصرف خواهد شد. اى كسانى كه ایمان آورده‌اید! از گام هاى شیطان پیروى نكنید! هر كس پیرو شیطان شود (گمراهش مى‌سازد، زیرا) او به فحشا و منكر فرمان مى‌دهد! و اگر فضل و رحمت الهى (هدایت معصومین) بر شما نبود، هرگز احدى از شما پاك نمى‌شد ولى خداوند هر كه را بخواهد تزكیه مى‌كند، و خدا شنوا و داناست!