شعارها

حین و بین شب‌ و روزهای جنگ، جدای از خرده‌ریزها و کاروان‌های خیابانی، سه بار در قلبِ تهران اجتماعات متراکم و بزرگی را دیدم. شکل می‌گرفتند و پراکنده می‌شدند. مردمی که با آگاهی از هر خطری، جمع می‌شدند دور هم، راه می‌پیمودند، سرودهایی را پخش و زمزمه می‌کردند، شعار می‌دادند و بیانیه می‌خواندند. شعارهایشان را یا از فریادهای پر حرارت و کوبنده می‌شنیدم یا از روی کاغذها و مقواهایی می‌خواندم که خط‌ و رنگ‌های متنوع و ناهمگونی داشتند. برخی را پیش‌تر شنیده بودم؛ ولی برخی برایم تازه بود. تعدادی از آن‌ها را همان‌طور که بودند، البته با ترتیبِ هم‌آوایی و محتوا ثبت کردم: «مرگ بر آمریکا، مرگ بر اسرائیل». «آمریکا، آمریکا، مرگ به نیرنگ تو». «این همه قتل و غارت زیر سر آمریکاست، جنایت اسرائیل جنایت آمریکاست». «جاسوس اسرائیلی اعدام باید گردد». «لعنة الله علی اسرائیل». «نه سازش نه تسلیم نبرد با آمریکا». «هیهات منا الذله». «سپاهی، ارتشی، انتقام، انتقام». «ارتشی، سپاهی، تشکر، تشکر». «خون ما، خون ما فدای خاک وطن». «خونی که در رگ ماست هدیه به رهبر ماست». «این همه لشکر آمده به عشق رهبر آمده». «یا ایها المسلمون اتحدوا اتحدوا». «مسلمان به‌پاخیز برادرت کشته شد». «نحن ناصر الولی، هر کداممان یلی». «نحن جنودک بقیت‌الله! پیروزی است انتهای این راه، ما دست دشمن می‌کنیم کوتاه، بیچاره گردد صهیونیست والله». «ما شیعیان حیدریم ما فاتحان خیبریم». «حسین حسین شعار ماست، شهادت افتخار ماست». «ما اهل کوفه نیستیم علی تنها بماند، ما آمدیم به صحنه دشمن ذلیل بماند، ما اهل کوفه نیستیم جان می‌دیم و می‌ایستیم». «وقت نبرد آخر است، کارش به دست حیدر است، ای قوم صهیون ذکر ما خیبر است و خیبر است». «حیدر است و کارزار، این خط و این نشان، بیچاره می‌شوید به یک چرخ ذوالفقار». صداها یا در آسمان محو می‌شدند یا می‌رفتند میان قاب دوربین‌ها. سر کاغذها هم نمی‌دانم چه می‌آمد. آن‌ها را نوشتم تا کنار هم بمانند.

جدیدترین ها در این موضوع

مشتركات قرآن و نهج البلاغه(1)

«فترت»در لغت به معني انقطاع و سستي در كار است و در آية شريفه به اتّفاق جميع مفسّرين مراد انقطاع وحي و فاصله يي است كه بين آمدن پيغمبران حاصل مي شود و در اينجا مقصود فاصله يي است كه بين حضرت عيسي و پيغمبر خاتم (صلّي الله عليه و آله) رخ داد كه حدود 600 سال بوده است و ذكر اين مطلب در آيه براي امتنان و اتمام حجّت خداوند بر بندگان است تا نگويند چرا بعد از اين مدت طولاني براي ما راهنما و پيغمبري نفرستادي. چنانكه اين معني از ذيل آيه شريفه و خطبة مباركه نيز ظاهر مي گردد. 22 آبان 1395, 0:6

قرآن درآيينه نهج البلاغه

حضرت على(عليه السلام) در نهج البلاغه، بيش از بيست خطبه را به معرفى قرآن و جايگاه آن اختصاص داده است و گاه بيش از نصف خطبه به تبيين جايگاه قرآن و نقش آن در زندگى مسلمانان و وظيفه آنان در مقابل اين كتاب آسمانى اختصاص يافته كه پرداختن به همه آن ها مجالى ديگر مى طلبد. 21 آبان 1395, 23:34

قرآن در نهج البلاغه

امیرمؤمنان علی علیه السلام در خطبه ای از نهج البلاغه در توصیف این کتاب آسمانی چنین می فرماید: «قرآن نوری است که خاموشی ندارد، چراغی است که درخشندگی آن زوال نپذیرد، دریایی است که ژرفای آن درک نشود، راهی است که رونده آن گمراه نگردد. 21 آبان 1395, 23:26

قرآن از نگاه امام علي علیه السلام

آنچه كه علي (ع) در توصيف جايگاه قرآن بيان داشته اند و تبيين و تفسيري كه از ابعاد كتاب آسماني به دست دادهاند؛ فراتر از آن است كه در اين سطور بگنجد. «تنها در نهج البلاغه آن حضرت (ع) 96 بار كلمة قرآن، كتاب الله، كتاب ربكم و امثال آن تكرار شده است» 21 آبان 1395, 23:13

جامعیت و جاودانگى قرآن كریم در نهج البلاغه

بسیارى از مخالفان قرآن كوشیده اند چنین شبهه افكنى كنند كه این كتاب آسمانى با دنیاى امروز كه عصر پیشرفت علوم و تكنولوژى است، متناسب نیست ؛ بلكه فقط اعجاز عصر پیامبر ختمى مرتبت صلى الله علیه وآله است و صرفا براى زمان ایشان شمولیت داشته است و اكنون همانند كتاب مقدس انجیل صرفا براى استفاده فردى قابلیت دارد. 21 آبان 1395, 23:10

پر بازدیدترین ها

قرآن درآيينه نهج البلاغه

قرآن در نهج البلاغه

اهمیت تاریخ از دیدگاه قرآن و نهج‏ البلاغه

قرآن پيروان خود را به مطالعه تاريخ گذشتگان فرامى‏ خواند و با تكرار و تأكيد زياد به پيروانش دستورمى ‏دهد به سير و سفر بپردازند و از نزديك نشانه ‏هاى تاريخى را مشاهده نمايند تا انديشه آنها بارور شود و سطح فكر و فرهنگشان ارتقا يابد. 21 آبان 1395, 22:31

قرآن از نگاه امام علي علیه السلام

اثرپذيري نهج البلاغه از قرآن كريم (3)

ايجاز "حذف" آن است كه كلماتي را در كلام به واسطة وجود قرينه حذف كنند؛ مثل: «جاهدوا في الله حقّ جهاده» (حج: 78)؛ يعني في سبيل الله. آنچه مطلوب نظر بلغا و ادباست، ايجاز قصر است كه به واسطة رعايت آن، مراتب بلاغت تفاوت مي كند، و هر كس بيشتر اين نوع ايجاز را رعايت كند، بليغ تر و عظمت كلام او بيشتر خواهد بود. در آيات قرآن، ايجاز قصر بسيار است؛ از جمله: «الا له الخلق و الامر» (اعراف: 54) - «و اعّدو لهم ما استطعتم من قوّه» (انفال: 60). 17 آبان 1395, 9:38