مسكن قوی و آرامش‌بخش روح

مناجات شعبانيه كه سند آن به اميرالمؤمنين(ع) مي‌رسد، از دعاهايي است كه مملو است از مضامين بلند عرفاني و معنوي و تا آن را نخوانيم و در آن تأمل نكنيم، دركش نمي‌كنيم.

فرازی از مناجات شعبانيه

«خدايا! به تو پناه مى‌آورم از خشمت و از فرود آمدن غضبت. خدايا! اگر شايسته‌ رحمت نيستم، تو سزاوارى كه بر من با فراوانى فضلت بخشش نمايى... خدايا! گويى من با همه هستى‌ام در برابرت ايستاده‌ام، در حالى‌كه حسن اعتمادم به تو، بر وجودم سايه افكنده است، و آنچه را تو شايسته آنى بر من جارى كرده‌اى‌ و مرا با عفوت پوشانده‌اى، خدايا! اگر گذشت نكنى، چه كسى از تو سزاوارتر به آن است؟ و اگر مرگم نزديك شده‌ باشد و عملم مرا به تو نزديك نكرده، اعترافم به گناه را وسيله خويش به بارگاهت قرار دادم. پس واى بر نفسم اگر او را نيامرزى، خدايا نيكى‌ات بر من در روزهاى زندگى‌ام پيوسته بود، پس نيكى خويش را هنگام مرگم از من قطع مكن. خدايا چگونه از حسن توجهت پس از مرگم‌ نااميد شوم؟ در حالى‌كه در طول زندگى‌ام مرا جز به نيكى سرپرستى نكردى». گاهي مي‌شود كه آنقدر بار گناهانمان سنگين شده كه از تصورش آب مي‌شويم و با دلي غمگین و روحي خمود در گردابي از سرگرداني دست و پا مي‌زنيم. مي‌دانيم چاره درد ما فقط در دست پر توان خداوند يگانه است اما با چه رويي به درگاهش برويم؟ برويم كه چه بگوييم؟ از كجا شروع كنيم؟ اينجاست كه نفس قدسي اميرالمؤمنين(ع) به دادمان مي‌رسد و به ما مي‌آموزد كه كجا برويم و چه بگوييم؟ مي‌فرمايد برويد به درگاه خداوند و با اعتماد به او حرف دلتان را بزنيد، خداوند مهربان‌ترين مهربانان است، اگر عذر گناهت را بياوري خوارت نمي‌كند... خداوند ستارالعيوب است، آبرويت را نمي‌برد. مي‌فرمايد اشكال ندارد كه بار گناه آورده‌اي و دستت از اعمال نيك خالي است همين اعتراف به آنچه كرده‌اي و نبايد مي‌كردي براي خداوند ارزش دارد، اين اعتراف يك امتياز براي شماست. مي فرمايد از اعتراف به گناه نترس، از عذرخواهي نترس از مرگي بترس كه هر آن ممكن است يقه ات را بگيرد و فرصت عذرخواهي نداشته باشي... بعد حضرت با آن علم لدني خود با آن روانشناسي قوي خود مي‌بيند پريشاني ما را كه دلهره داريم از بار سنگين گناه و فاصله نزديك به مرگ... در اين لحظه به ما همه روزها و لحظاتي را يادآوري مي‌كند كه در اين دنيا چرخيديم و گناه كرديم و خداوند با مهرباني هر چه تمام‌تر به ما فرصت داد و آبرويمان را خريد. همه آن لحظات كه در زندگي من و شما بارها و بارها تكرار شده است در حالي كه خوب مي‌دانيم لايق آن همه مهر و رحمت نبوده‌ايم. حضرت مي‌فرمايند خداي شما همان خداست، همان خدايي كه تمام روزهاي عمرت كنارت بود و هوايت را داشت. لحظه مرگ هم همان خدا كنارت خواهد بود چون خوب مي‌داند اين كوچ ناگزير چقدر برايمان سخت است پس با مهرباني دست رحمتش را بر سرمان خواهد كشيد و ياريمان خواهد كرد. خلاصه كلام اينكه مناجات شعبانيه واقعاً دنيايي از عرفان است، دريايي از نور و اميد است. مناجات شعبانيه آرام بخش لحظات درد و رنج است، محدود به زمان خاصي نيست مرهم دل‌هاي تنگ و حيران است. عزيزان اگر به هر دليلي دلتان گرفت اين مسكن قوي روح را براي يك‌بار هم كه شده تجربه كنيد. باشد كه با نفس ملكوتي مولايمان امام علي(ع) آرامش يابيم.