حدیث قدسی

كلمات كليدي : حدیث قدسی، قرآن، وحی

حدیث قدسی در اصطلاح، کلامی است که به پیامبر وحی شده است اما جزء کتاب آسمانی قرآن محسوب نمی‌شود چنانچه به کلماتی که به عنوان قرآن بر پیامبر نازل شده است حدیث قدسی اطلاق نمی‌شود. البته کلمات دیگر کتب آسمانی در زمره‌ احادیث قدسی به شمار می‌روند.

در روایات شیعه مواردی از احادیث قدسی توسط ائمه هدی (صلوات‌ علیهم) نقل شده‌اند که در برخی سلسلۀ سند به پیامبر اکرم (صلّی الله علیه و آله) می‌رسد. چنان‌چه امام سجاد (علیه‌السلام) فرموده است:

« خداوند به موسی وحی نمود مرا نزد مخلوقاتم محبوب کن و مخلوقاتم را نیز نزد من محبوب کن موسی گفت: پروردگارا چگونه چنین کنم؟ خطاب رسید:

نعمت‌های مرا یاد آور شو تا مرا دوست بدارند... »

تفاوت حدیث قدسی با قرآن:

1-قرآن الفاظ و معانیش با عنصر اعجاز نازل شده است. ولی در احادیث قدسی، الفاظ وحی شده مراد خداوند نبوده است؛ بلکه معانی آنها مورد نظر خداوند بوده است؛ اگر چه پیامبر خود در الفاظ آنها تغییری نمی‌دهد.

2- در آیات قرآن به خاطر متواتر بودن، بحث از صحت سند مطرح نمی‌باشد، ولی حدیث قدسی مانند دیگر احادیث مورد بررسی سندی قرار می‌گیرد. این احادیث از نظر علمی با احادیث دیگر تفاوتی ندارند، از این‌رو اگر همین احادیث در علمی چون فقه مورد نیاز واقع شوند، هیچ تفاوتی با احادیث دیگر در استناد ندارند.

از نظر محتوایی، مضمون غالب احادیث قدسی اخلاقی می‌باشد؛ اگر چه در لابه‌لای آنها اخباری خاص در مورد اهل بیت و قیامت نیز می‌توان یافت.

کتاب‌های زیر به احادیث قدسی پرداخته‌اند:

«جواهر السنیة، الاحادیث القدسیة المشترکة بین السنة و الشیعة، صحیح الاحادیث القدسیة و موسوعة شرحها، الاحادیث القدسیة الضعیفة و الموضوعة، موسوعة الاحادیث القدسیة الصحیحة و الضعیفة».

منابع :

1) ابن نعمان، محمد (شیخ مفید)؛ الاختصاص، تصحیح علی اکبر غفاری، احیاء التراث، بیروت، لبنان، 1403، چاپ سوم، ص 226.

2) تفسیر منسوب به امام حسن عسکری علیه‌السلام، تحقیق مدرسه امام مهدی، مهر، قم، 1409، چاپ اول، ص 342.

3) الحسینی الاستر آبادی، محمدباقر (میرداماد)؛ الرواشح السماویة، تحقیق، غلام‌حسین قیصریه‌ها و نعمة‌‌الله جلیلی، قم، دارالحدیث، 1380،چاپ اول، ص 291.

4) انصاری، مرتضی (شیخ انصاری)؛ المکاسب المحرمه، تحقیق کنگره شیخ اعظم، قم، کنگره شیخ اعظم، 1420، چاپ اول، ج 4، ص 346.

5) ابوحبیب، سعدی؛ قاموس فقهی، دارالفکر، دمشق، سوریه، 1408، چاپ دوم.

6) العاملی، بهاء‌الدین، محمد، الوجیزه فی الدرایة، قم، مکتبة الاسلامیة الکبری، 1396، ص 3.

7) مدیر شانه‌چی، کاظم؛ درایة الحدیث، قم، دفتر انتشارات اسلامی، 1372، ص 13.

8) الجوهری، اسماعیل بن حماد؛ الصحاح، تاج اللغة و صحاح العربیه، تحقیق احمد عبدالغفور العطار، بیروت، لبنان، دارالعلم للملایین، 1407، ج 3، ص 96.

9) الزبیدی؛ تاج العروس، تحقیق علی شبیری، دارالفکر، بیروت لبنان، 1414، ج 8، ص470.

10) معارف، مجید؛ تاریخ عمومی حدیث، تهران، کویر، 1377، ص 30.


مقاله
جایگاه در درختواره	قران پژوهی - علوم حدیث - پیش‌زمینه حدیث

مقاله

جایگاه در درختواره

قران پژوهی - علوم حدیث - پیش‌زمینه حدیث

جدیدترین ها در این موضوع

معاد در نهج البلاغه

يکى از برنامه‏ هاى مهمى که تمامى پيامبران الهى پس از خداپرستى، مردم را به آن توجه مى دادند، اعتقاد به معاد بوده است؛ زيرا در سايه اعتقاد به معاد است که هدف از آفرينش تحقق مى يابد و اعمال و رفتار انسان ارزش و معنا پيدا مى کند. از اين رو ما مسلمانان معتقديم که خداوند بارى تعالى در روز قيامت، همه انسان‏ها را دوباره زنده خواهد کرد تا در پيشگاه او، به حساب اعمال و رفتارشان رسيدگى شود. 29 آذر 1395, 11:47

معاد در نهج البلاغه

اين درس را به بحث مرگ و رستاخيز اختصاص داده ايم كه از پايه هاى اصلى ايمان و عمل است. امام علیه السلام در اين خطبه "خطبه 109" مطالب مختلفى را بيان كرده كه، بخشى از آن را كه درباره ى مرگ و قيامت است برايتان انتخاب كرده ايم در آغاز وضع انسانها به هنگام مرگ را مجسم مى كند مى گويد: 'وضعى كه به هنگام مرگ براى آنان پيش مى آيد وصف ناشدنى است'. "فغير موصوف ما نزل بهم". 29 آذر 1395, 11:46

مبدأ و معاد در نهج البلاغه ، با نگاه تطبیقی به معنویت‌های کاذب

مبدأ و معاد یعنی اعتقاد خدا به منزله سرآغاز آفرینش و معاد یعنی اعتقاد به سرانجام انسان و عالم. مبدأ و معاد مجموعه اعتقادهای انسان را در بر می گیرد. از بدو پیدایش اسلام، پیشوایان دین، راه و رسم ارتباط با خدا را در زندگی فردی و اجتماعی انسان بیان نموده و بر سرانجام زندگی و اعمال انسان تاکید ورزیده اند. در مقابل گروه های متعدد معنویت گرا نگاهی متفاوت به این مسأله را بیان داشته اند برخی منکر مبدأ و معاد گشته اند و برخی تفسیری غلط از آن، بیان نموده اند. 29 آذر 1395, 11:27

بهشت چگونه مكانى است؟

پس اگر با ديده دل به آنچه از بهشت براى تو وصف شده است نگاهت را بدوزى، جان تو از آنچه از دنيا، همچون شهوت ها و خوشى ها و زيورها و منظره هاى دل انگيز و زيباى آن كه براى تو آفريده شده است بيزارى جسته و با انديشيدن در صداى برگ هاى درختانى كه در اثر وزش نسيم پديد مى آيد و ريشه هاى آن درختان در درون تپه هايى از مشك بر ساحل جوى هاى بهشت پنهان گرديده است، و نيز با انديشيدن در خوشه هاى مرواريد، و شاخه هاى تر و تازه آن، و ظاهر شدن آن ميوه ها به صورت هاى گوناگون، در پوست شكوفه هاى آن درختان، جان تو حيران و سرگردان و از خود بيخود مى گردد. 29 آذر 1395, 11:25

پیشگفتار

هر چند معاد، موضوع اصلى اين كتاب را تشكيل نمى دهد، ولى از لابه لاى آن مى توان به خوبى و روشنى ابعاد گوناگون آن را دريافت . از اين رو نگارنده بر آن شده است كه در اين باره تحقيقى به عمل آورد كه نتيجه اين تحقيق و بررسى چيزى است كه در برابر خوانندگان قرار گرفته ، و به نام معاد در نهج البلاغه تقديم مى گردد. 29 آذر 1395, 11:23

پر بازدیدترین ها